ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਰਾਤੀ ਕਾਲੁ ਘਟੈ ਦਿਨਿ ਕਾਲੁ ॥
raatee kaal ghaTai dhin kaal ||
Through the night the time ticks away; through the day the time ticks away.
ਛਿਜੈ ਕਾਇਆ ਹੋਇ ਪਰਾਲੁ ॥
chhijai kaiaa hoi paraal ||
The body wears away and turns to straw.
ਵਰਤਣਿ ਵਰਤਿਆ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲੁ ॥
varatan varatiaa sarab ja(n)jaal ||
All are involved and entangled in worldly entanglements.
ਭੁਲਿਆ ਚੁਕਿ ਗਇਆ ਤਪ ਤਾਲੁ ॥
bhuliaa chuk giaa tap taal ||
The mortal has mistakenly renounced the way of service.
ਅੰਧਾ ਝਖਿ ਝਖਿ ਪਇਆ ਝੇਰਿ ॥
a(n)dhaa jhakh jhakh piaa jher ||
The blind fool is caught in conflict, bothered and bewildered.
ਪਿਛੈ ਰੋਵਹਿ ਲਿਆਵਹਿ ਫੇਰਿ ॥
pichhai roveh liaaveh fer ||
Those who weep after someone has died - can they bring him back to life?
ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ॥
bin boojhe kichh soojhai naahee ||
Without realization, nothing can be understood.
ਮੋਇਆ ਰੋਂਹਿ ਰੋਂਦੇ ਮਰਿ ਜਾਂਹਂੀ ॥
moiaa ro(n)h ro(n)dhe mar jaa(n)ha(n)ee ||
The weepers who weep for the dead shall themselves die as well.
ਨਾਨਕ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥
naanak khasamai evai bhaavai ||
O Nanak, this is the Will of our Lord and Master.
ਸੇਈ ਮੁਏ ਜਿਨਿ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ॥੧॥
seiee mue jin chit na aavai ||1||
Those who do not remember the Lord, are dead. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਮੁਆ ਪਿਆਰੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮੁਈ ਮੁਆ ਵੈਰੁ ਵਾਦੀ ॥
muaa piaar preet muiee muaa vair vaadhee ||
Love dies, and affection dies; hatred and strife die.
ਵੰਨੁ ਗਇਆ ਰੂਪੁ ਵਿਣਸਿਆ ਦੁਖੀ ਦੇਹ ਰੁਲੀ ॥
va(n)n giaa roop vinasiaa dhukhee dheh rulee ||
The color fades, and beauty vanishes; the body suffers and collapses.
ਕਿਥਹੁ ਆਇਆ ਕਹ ਗਇਆ ਕਿਹੁ ਨ ਸੀਓ ਕਿਹੁ ਸੀ ॥
kithahu aaiaa keh giaa kih na seeo kih see ||
Where did he come from? Where is he going? Did he exist or not?
ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਗਲਾ ਗੋਈਆ ਕੀਤਾ ਚਾਉ ਰਲੀ ॥
man mukh galaa goieeaa keetaa chaau ralee ||
The self-willed manmukh made empty boasts, indulging in parties and pleasures.
ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਸਿਰ ਖੁਰ ਪਤਿ ਪਾਟੀ ॥੨॥
naanak sache naam bin sir khur pat paaTee ||2||
O Nanak, without the True Name, his honor is torn away, from head to foot. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ ਅੰਤੇ ਹੋਇ ਸਖਾਈ ॥
a(n)mirat naam sadhaa sukhadhaataa a(n)te hoi sakhaiee ||
The Ambrosial Naam, the Name of the Lord, is forever the Giver of peace. It shall be your Help and Support in the end.
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਜਗਤੁ ਬਉਰਾਨਾ ਨਾਵੈ ਸਾਰ ਨ ਪਾਈ ॥
baajh guroo jagat bauraanaa naavai saar na paiee ||
Without the Guru, the world is insane. It does not appreciate the worth of the Name.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਪਰਵਾਣੁ ਜਿਨੑ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ ॥
satigur seveh se paravaan jin(h) jotee jot milaiee ||
Those who serve the True Guru are accepted and approved. Their light merges into the Light.
ਸੋ ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਤੇਹਾ ਜਿਸੁ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ॥
so saahib so sevak tehaa jis bhaanaa ma(n)n vasaiee ||
That servant who enshrines the Lord's Will within his mind, becomes just like his Lord and Master.
ਆਪਣੈ ਭਾਣੈ ਕਹੁ ਕਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਈ ॥
aapanai bhaanai kahu kin sukh paiaa a(n)dhaa a(n)dh kamaiee ||
Tell me, who has ever found peace by following his own will? The blind act in blindness.
ਬਿਖਿਆ ਕਦੇ ਹੀ ਰਜੈ ਨਾਹੀ ਮੂਰਖ ਭੁਖ ਨ ਜਾਈ ॥
bikhiaa kadhe hee rajai naahee moorakh bhukh na jaiee ||
No one is ever satisfied and fulfilled by evil and corruption. The hunger of the fool is not satisfied.
ਦੂਜੈ ਸਭੁ ਕੋ ਲਗਿ ਵਿਗੁਤਾ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਨ ਪਾਈ ॥
dhoojai sabh ko lag vigutaa bin satigur boojh na paiee ||
Attached to duality, all are ruined; without the True Guru, there is no understanding.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜਿਸ ਨੋ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥੨੦॥
satigur seve so sukh paae jis no kirapaa kare rajaiee ||20||
Those who serve the True Guru find peace; they are blessed with Grace by the Will of the Lord. ||20||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਸਰਮੁ ਧਰਮੁ ਦੁਇ ਨਾਨਕਾ ਜੇ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
saram dharam dhui naanakaa je dhan palai pai ||
Modesty and righteousness both, O Nanak, are qualities of those who are blessed with true wealth.
ਸੋ ਧਨੁ ਮਿਤ੍ਰੁ ਨ ਕਾਂਢੀਐ ਜਿਤੁ ਸਿਰਿ ਚੋਟਾਂ ਖਾਇ ॥
so dhan mitr na kaa(n)ddeeaai jit sir choTaa(n) khai ||
Do not refer to that wealth as your friend, which leads you to get your head beaten.
ਜਿਨ ਕੈ ਪਲੈ ਧਨੁ ਵਸੈ ਤਿਨ ਕਾ ਨਾਉ ਫਕੀਰ ॥
jin kai palai dhan vasai tin kaa naau fakeer ||
Those who possess only this worldly wealth are known as paupers.
ਜਿਨੑ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਤੂ ਵਸਹਿ ਤੇ ਨਰ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰ ॥੧॥
jin(h) kai hiradhai too vaseh te nar gunee gaheer ||1||
But those, within whose hearts You dwell, O Lord - those people are oceans of virtue. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਦੁਖੀ ਦੁਨੀ ਸਹੇੜੀਐ ਜਾਇ ਤ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥
dhukhee dhunee saheReeaai jai ta lageh dhukh ||
Worldly possessions are obtained by pain and suffering; when they are gone, they leave pain and suffering.
ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਕਿਸੈ ਨ ਲਥੀ ਭੁਖ ॥
naanak sache naam bin kisai na lathee bhukh ||
O Nanak, without the True Name, hunger is never satisfied.
ਰੂਪੀ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਜਾਂ ਦੇਖਾਂ ਤਾਂ ਭੁਖ ॥
roopee bhukh na utarai jaa(n) dhekhaa(n) taa(n) bhukh ||
Beauty does not satisfy hunger; when the man sees beauty, he hungers even more.
ਜੇਤੇ ਰਸ ਸਰੀਰ ਕੇ ਤੇਤੇ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥੨॥
jete ras sareer ke tete lageh dhukh ||2||
As many as are the pleasures of the body, so many are the pains which afflict it. ||2||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਅੰਧੀ ਕੰਮੀ ਅੰਧੁ ਮਨੁ ਮਨਿ ਅੰਧੈ ਤਨੁ ਅੰਧੁ ॥
a(n)dhee ka(n)mee a(n)dh man man a(n)dhai tan a(n)dh ||
Acting blindly, the mind becomes blind. The blind mind makes the body blind.
ਚਿਕੜਿ ਲਾਇਐ ਕਿਆ ਥੀਐ ਜਾਂ ਤੁਟੈ ਪਥਰ ਬੰਧੁ ॥
chikaR laiaai kiaa theeaai jaa(n) tuTai pathar ba(n)dh ||
Why make a dam with mud and plaster? Even a dam made of stones gives way.
ਬੰਧੁ ਤੁਟਾ ਬੇੜੀ ਨਹੀ ਨਾ ਤੁਲਹਾ ਨਾ ਹਾਥ ॥
ba(n)dh tuTaa beRee nahee naa tulahaa naa haath ||
The dam has burst. There is no boat. There is no raft. The water's depth is unfathomable.
ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਵਿਣੁ ਕੇਤੇ ਡੁਬੇ ਸਾਥ ॥੩॥
naanak sache naam vin kete ddube saath ||3||
O Nanak, without the True Name, many multitudes have drowned. ||3||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਲਖ ਮਣ ਸੁਇਨਾ ਲਖ ਮਣ ਰੁਪਾ ਲਖ ਸਾਹਾ ਸਿਰਿ ਸਾਹ ॥
lakh man suinaa lakh man rupaa lakh saahaa sir saeh ||
Thousands of pounds of gold, and thousands of pounds of silver; the king over the heads of thousands of kings.
ਲਖ ਲਸਕਰ ਲਖ ਵਾਜੇ ਨੇਜੇ ਲਖੀ ਘੋੜੀ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥
lakh lasakar lakh vaaje neje lakhee ghoRee paatisaeh ||
Thousands of armies, thousands of marching bands and spearmen; the emperor of thousands of horsemen.
ਜਿਥੈ ਸਾਇਰੁ ਲੰਘਣਾ ਅਗਨਿ ਪਾਣੀ ਅਸਗਾਹ ॥
jithai sair la(n)ghanaa agan paanee asagaeh ||
The unfathomable ocean of fire and water must be crossed.
ਕੰਧੀ ਦਿਸਿ ਨ ਆਵਈ ਧਾਹੀ ਪਵੈ ਕਹਾਹ ॥
ka(n)dhee dhis na aaviee dhaahee pavai kahaeh ||
The other shore cannot be seen; only the roar of pitiful cries can be heard.
ਨਾਨਕ ਓਥੈ ਜਾਣੀਅਹਿ ਸਾਹ ਕੇਈ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥੪॥
naanak othai jaane'eeh saeh keiee paatisaeh ||4||
O Nanak, there, it shall be known, whether anyone is a king or an emperor. ||4||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਇਕਨਾ ਗਲੀਂ ਜੰਜੀਰ ਬੰਦਿ ਰਬਾਣੀਐ ॥
eikanaa galee(n) ja(n)jeer ba(n)dh rabaaneeaai ||
Some have chains around their necks, in bondage to the Lord.
ਬਧੇ ਛੁਟਹਿ ਸਚਿ ਸਚੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥
badhe chhuTeh sach sach pachhaaneeaai ||
They are released from bondage, realizing the True Lord as True.