ਗੋਰਾਂ ਸੇ ਨਿਮਾਣੀਆ ਬਹਸਨਿ ਰੂਹਾਂ ਮਲਿ ॥
goraa(n) se nimaaneeaa bahasan roohaa(n) mal ||
They remain there, in those unhonored graves.
ਆਖੀਂ ਸੇਖਾ ਬੰਦਗੀ ਚਲਣੁ ਅਜੁ ਕਿ ਕਲਿ ॥੯੭॥
aakhee(n) sekhaa ba(n)dhagee chalan aj k kal ||97||
O Shaykh, dedicate yourself to God; you will have to depart, today or tomorrow. ||97||
ਫਰੀਦਾ ਮਉਤੈ ਦਾ ਬੰਨਾ ਏਵੈ ਦਿਸੈ ਜਿਉ ਦਰੀਆਵੈ ਢਾਹਾ ॥
fareedhaa mautai dhaa ba(n)naa evai dhisai jiau dhareeaavai ddaahaa ||
Fareed, the shore of death looks like the river-bank, being eroded away.
ਅਗੈ ਦੋਜਕੁ ਤਪਿਆ ਸੁਣੀਐ ਹੂਲ ਪਵੈ ਕਾਹਾਹਾ ॥
agai dhojak tapiaa suneeaai hool pavai kaahaahaa ||
Beyond is the burning hell, from which cries and shrieks are heard.
ਇਕਨਾ ਨੋ ਸਭ ਸੋਝੀ ਆਈ ਇਕਿ ਫਿਰਦੇ ਵੇਪਰਵਾਹਾ ॥
eikanaa no sabh sojhee aaiee ik firadhe veparavaahaa ||
Some understand this completely, while others wander around carelessly.
ਅਮਲ ਜਿ ਕੀਤਿਆ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਸੇ ਦਰਗਹ ਓਗਾਹਾ ॥੯੮॥
amal j keetiaa dhunee vich se dharageh ogaahaa ||98||
Those actions which are done in this world, shall be examined in the Court of the Lord. ||98||
ਫਰੀਦਾ ਦਰੀਆਵੈ ਕੰਨੑੈ ਬਗੁਲਾ ਬੈਠਾ ਕੇਲ ਕਰੇ ॥
fareedhaa dhareeaavai ka(n)n(h)ai bagulaa baiThaa kel kare ||
Fareed, the crane perches on the river bank, playing joyfully.
ਕੇਲ ਕਰੇਦੇ ਹੰਝ ਨੋ ਅਚਿੰਤੇ ਬਾਜ ਪਏ ॥
kel karedhe ha(n)jh no achi(n)te baaj pe ||
While it is playing, a hawk suddenly pounces on it.
ਬਾਜ ਪਏ ਤਿਸੁ ਰਬ ਦੇ ਕੇਲਾਂ ਵਿਸਰੀਆਂ ॥
baaj pe tis rab dhe kelaa(n) visareeaa(n) ||
When the Hawk of God attacks, playful sport is forgotten.
ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਨ ਚੇਤੇ ਸਨਿ ਸੋ ਗਾਲੀ ਰਬ ਕੀਆਂ ॥੯੯॥
jo man chit na chete san so gaalee rab keeaa(n) ||99||
God does what is not expected or even considered. ||99||
ਸਾਢੇ ਤ੍ਰੈ ਮਣ ਦੇਹੁਰੀ ਚਲੈ ਪਾਣੀ ਅੰਨਿ ॥
saadde trai man dhehuree chalai paanee a(n)n ||
The body is nourished by water and grain.
ਆਇਓ ਬੰਦਾ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਵਤਿ ਆਸੂਣੀ ਬੰਨਿੑ ॥
aaio ba(n)dhaa dhunee vich vat aasoonee ba(n)ni(h) ||
The mortal comes into the world with high hopes.
ਮਲਕਲ ਮਉਤ ਜਾਂ ਆਵਸੀ ਸਭ ਦਰਵਾਜੇ ਭੰਨਿ ॥
malakal maut jaa(n) aavasee sabh dharavaaje bha(n)n ||
But when the Messenger of Death comes, it breaks down all the doors.
ਤਿਨੑਾ ਪਿਆਰਿਆ ਭਾਈਆਂ ਅਗੈ ਦਿਤਾ ਬੰਨਿੑ ॥
tin(h)aa piaariaa bhaieeaa(n) agai dhitaa ba(n)ni(h) ||
It binds and gags the mortal, before the eyes of his beloved brothers.
ਵੇਖਹੁ ਬੰਦਾ ਚਲਿਆ ਚਹੁ ਜਣਿਆ ਦੈ ਕੰਨਿੑ ॥
vekhahu ba(n)dhaa chaliaa chahu janiaa dhai ka(n)ni(h) ||
Behold, the mortal being is going away, carried on the shoulders of four men.
ਫਰੀਦਾ ਅਮਲ ਜਿ ਕੀਤੇ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਦਰਗਹ ਆਏ ਕੰਮਿ ॥੧੦੦॥
fareedhaa amal j keete dhunee vich dharageh aae ka(n)m ||100||
Fareed, only those good deeds done in the world will be of any use in the Court of the Lord. ||100||
ਫਰੀਦਾ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨੑ ਪੰਖੀਆ ਜੰਗਲਿ ਜਿੰਨੑਾ ਵਾਸੁ ॥
fareedhaa hau balihaaree tin(h) pa(n)kheeaa ja(n)gal ji(n)n(h)aa vaas ||
Fareed, I am a sacrifice to those birds which live in the jungle.
ਕਕਰੁ ਚੁਗਨਿ ਥਲਿ ਵਸਨਿ ਰਬ ਨ ਛੋਡਨਿ ਪਾਸੁ ॥੧੦੧॥
kakar chugan thal vasan rab na chhoddan paas ||101||
They peck at the roots and live on the ground, but they do not leave the Lord's side. ||101||
ਫਰੀਦਾ ਰੁਤਿ ਫਿਰੀ ਵਣੁ ਕੰਬਿਆ ਪਤ ਝੜੇ ਝੜਿ ਪਾਹਿ ॥
fareedhaa rut firee van ka(n)biaa pat jhaRe jhaR paeh ||
Fareed, the seasons change, the woods shake and the leaves drop from the trees.
ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਢੂੰਢੀਆਂ ਰਹਣੁ ਕਿਥਾਊ ਨਾਹਿ ॥੧੦੨॥
chaare ku(n)ddaa ddoo(n)ddeeaa(n) rahan kithaauoo naeh ||102||
I have searched in the four directions, but I have not found any resting place anywhere. ||102||
ਫਰੀਦਾ ਪਾੜਿ ਪਟੋਲਾ ਧਜ ਕਰੀ ਕੰਬਲੜੀ ਪਹਿਰੇਉ ॥
fareedhaa paaR paTolaa dhaj karee ka(n)balaRee pahireau ||
Fareed, I have torn my clothes to tatters; now I wear only a rough blanket.
ਜਿਨੑੀ ਵੇਸੀ ਸਹੁ ਮਿਲੈ ਸੇਈ ਵੇਸ ਕਰੇਉ ॥੧੦੩॥
jin(h)ee vesee sahu milai seiee ves kareau ||103||
I wear only those clothes which will lead me to meet my Lord. ||103||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਕਾਇ ਪਟੋਲਾ ਪਾੜਤੀ ਕੰਬਲੜੀ ਪਹਿਰੇਇ ॥
kai paTolaa paaRatee ka(n)balaRee pahirei ||
Why do you tear apart your fine clothes, and take to wearing a rough blanket?
ਨਾਨਕ ਘਰ ਹੀ ਬੈਠਿਆ ਸਹੁ ਮਿਲੈ ਜੇ ਨੀਅਤਿ ਰਾਸਿ ਕਰੇਇ ॥੧੦੪॥
naanak ghar hee baiThiaa sahu milai je neeat raas karei ||104||
O Nanak, even sitting in your own home, you can meet the Lord, if your mind is in the right place. ||104||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
Fifth Mehla:
ਫਰੀਦਾ ਗਰਬੁ ਜਿਨੑਾ ਵਡਿਆਈਆ ਧਨਿ ਜੋਬਨਿ ਆਗਾਹ ॥
fareedhaa garab jin(h)aa vaddiaaieeaa dhan joban aagaeh ||
Fareed, those who are very proud of their greatness, wealth and youth,
ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਧਣੀ ਸਿਉ ਟਿਬੇ ਜਿਉ ਮੀਹਾਹੁ ॥੧੦੫॥
khaalee chale dhanee siau Tibe jiau meehaahu ||105||
shall return empty-handed from their Lord, like sandhills after the rain. ||105||
ਫਰੀਦਾ ਤਿਨਾ ਮੁਖ ਡਰਾਵਣੇ ਜਿਨਾ ਵਿਸਾਰਿਓਨੁ ਨਾਉ ॥
fareedhaa tinaa mukh ddaraavane jinaa visaarion naau ||
Fareed, the faces of those who forget the Lord's Name are dreadful.
ਐਥੈ ਦੁਖ ਘਣੇਰਿਆ ਅਗੈ ਠਉਰ ਨ ਠਾਉ ॥੧੦੬॥
aaithai dhukh ghaneriaa agai Thaur na Thaau ||106||
They suffer terrible pain here, and hereafter they find no place of rest or refuge. ||106||
ਫਰੀਦਾ ਪਿਛਲ ਰਾਤਿ ਨ ਜਾਗਿਓਹਿ ਜੀਵਦੜੋ ਮੁਇਓਹਿ ॥
fareedhaa pichhal raat na jaagioh jeevadhaRo muioh ||
Fareed, if you do not awaken in the early hours before dawn, you are dead while yet alive.
ਜੇ ਤੈ ਰਬੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਤ ਰਬਿ ਨ ਵਿਸਰਿਓਹਿ ॥੧੦੭॥
je tai rab visaariaa ta rab na visarioh ||107||
Although you have forgotten God, God has not forgotten you. ||107||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
Fifth Mehla:
ਫਰੀਦਾ ਕੰਤੁ ਰੰਗਾਵਲਾ ਵਡਾ ਵੇਮੁਹਤਾਜੁ ॥
fareedhaa ka(n)t ra(n)gaavalaa vaddaa vemuhataaj ||
Fareed, my Husband Lord is full of joy; He is Great and Self-sufficient.
ਅਲਹ ਸੇਤੀ ਰਤਿਆ ਏਹੁ ਸਚਾਵਾਂ ਸਾਜੁ ॥੧੦੮॥
aleh setee ratiaa eh sachaavaa(n) saaj ||108||
To be imbued with the Lord God - this is the most beautiful decoration. ||108||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
Fifth Mehla:
ਫਰੀਦਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਇਕੁ ਕਰਿ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾਹਿ ਵਿਕਾਰੁ ॥
fareedhaa dhukh sukh ik kar dhil te laeh vikaar ||
Fareed, look upon pleasure and pain as the same; eradicate corruption from your heart.
ਅਲਹ ਭਾਵੈ ਸੋ ਭਲਾ ਤਾਂ ਲਭੀ ਦਰਬਾਰੁ ॥੧੦੯॥
aleh bhaavai so bhalaa taa(n) labhee dharabaar ||109||
Whatever pleases the Lord God is good; understand this, and you will reach His Court. ||109||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
Fifth Mehla:
ਫਰੀਦਾ ਦੁਨੀ ਵਜਾਈ ਵਜਦੀ ਤੂੰ ਭੀ ਵਜਹਿ ਨਾਲਿ ॥
fareedhaa dhunee vajaiee vajadhee too(n) bhee vajeh naal ||
Fareed, the world dances as it dances, and you dance with it as well.
ਸੋਈ ਜੀਉ ਨ ਵਜਦਾ ਜਿਸੁ ਅਲਹੁ ਕਰਦਾ ਸਾਰ ॥੧੧੦॥
soiee jeeau na vajadhaa jis alahu karadhaa saar ||110||
That soul alone does not dance with it, who is under the care of the Lord God. ||110||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
Fifth Mehla:
ਫਰੀਦਾ ਦਿਲੁ ਰਤਾ ਇਸੁ ਦੁਨੀ ਸਿਉ ਦੁਨੀ ਨ ਕਿਤੈ ਕੰਮਿ ॥
fareedhaa dhil rataa is dhunee siau dhunee na kitai ka(n)m ||
Fareed, the heart is imbued with this world, but the world is of no use to it at all.