ਜਿਸ ਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸੁ ਕਰਣੈਹਾਰੁ ॥
jis kee sirasaT su karanaihaar ||
He is the Creator Lord of His world.
ਅਵਰ ਨ ਬੂਝਿ ਕਰਤ ਬੀਚਾਰੁ ॥
avar na boojh karat beechaar ||
No one else understands Him, although they may try.
ਕਰਤੇ ਕੀ ਮਿਤਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੀਆ ॥
karate kee mit na jaanai keeaa ||
The created cannot know the extent of the Creator.
ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਵਰਤੀਆ ॥੭॥
naanak jo tis bhaavai so varateeaa ||7||
O Nanak, whatever pleases Him comes to pass. ||7||
ਬਿਸਮਨ ਬਿਸਮ ਭਏ ਬਿਸਮਾਦ ॥
bisaman bisam bhe bisamaadh ||
Gazing upon His wondrous wonder, I am wonder-struck and amazed!
ਜਿਨਿ ਬੂਝਿਆ ਤਿਸੁ ਆਇਆ ਸ੍ਵਾਦ ॥
jin boojhiaa tis aaiaa savaiaadh ||
One who realizes this, comes to taste this state of joy.
ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਾਚਿ ਜਨ ਰਹੇ ॥
prabh kai ra(n)g raach jan rahe ||
God's humble servants remain absorbed in His Love.
ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਪਦਾਰਥ ਲਹੇ ॥
gur kai bachan padhaarath lahe ||
Following the Guru's Teachings, they receive the four cardinal blessings.
ਓਇ ਦਾਤੇ ਦੁਖ ਕਾਟਨਹਾਰ ॥
oi dhaate dhukh kaaTanahaar ||
They are the givers, the dispellers of pain.
ਜਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰ ॥
jaa kai sa(n)g tarai sa(n)saar ||
In their company, the world is saved.
ਜਨ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ॥
jan kaa sevak so vaddabhaagee ||
The slave of the Lord's servant is so very blessed.
ਜਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥
jan kai sa(n)g ek liv laagee ||
In the company of His servant, one becomes attached to the Love of the One.
ਗੁਨ ਗੋਬਿਦ ਕੀਰਤਨੁ ਜਨੁ ਗਾਵੈ ॥
gun gobidh keeratan jan gaavai ||
His humble servant sings the Kirtan, the songs of the glory of God.
ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥੮॥੧੬॥
gur prasaadh naanak fal paavai ||8||16||
By Guru's Grace, O Nanak, he receives the fruits of his rewards. ||8||16||
ਸਲੋਕੁ ॥
salok ||
Shalok:
ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ ॥
aadh sach jugaadh sach ||
True in the beginning, True throughout the ages,
ਹੈ ਭਿ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭਿ ਸਚੁ ॥੧॥
hai bh sach naanak hosee bh sach ||1||
True here and now. O Nanak, He shall forever be True. ||1||
ਅਸਟਪਦੀ ॥
asaTapadhee ||
Ashtapadee:
ਚਰਨ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪਰਸਨਹਾਰ ॥
charan sat sat parasanahaar ||
His Lotus Feet are True, and True are those who touch Them.
ਪੂਜਾ ਸਤਿ ਸਤਿ ਸੇਵਦਾਰ ॥
poojaa sat sat sevadhaar ||
His devotional worship is True, and True are those who worship Him.
ਦਰਸਨੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪੇਖਨਹਾਰ ॥
dharasan sat sat pekhanahaar ||
The Blessing of His Vision is True, and True are those who behold it.
ਨਾਮੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਧਿਆਵਨਹਾਰ ॥
naam sat sat dhiaavanahaar ||
His Naam is True, and True are those who meditate on it.
ਆਪਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਸਭ ਧਾਰੀ ॥
aap sat sat sabh dhaaree ||
He Himself is True, and True is all that He sustains.
ਆਪੇ ਗੁਣ ਆਪੇ ਗੁਣਕਾਰੀ ॥
aape gun aape gunakaaree ||
He Himself is virtuous goodness, and He Himself is the Bestower of virtue.
ਸਬਦੁ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬਕਤਾ ॥
sabadh sat sat prabh bakataa ||
The Word of His Shabad is True, and True are those who speak of God.
ਸੁਰਤਿ ਸਤਿ ਸਤਿ ਜਸੁ ਸੁਨਤਾ ॥
surat sat sat jas sunataa ||
Those ears are True, and True are those who listen to His Praises.
ਬੁਝਨਹਾਰ ਕਉ ਸਤਿ ਸਭ ਹੋਇ ॥
bujhanahaar kau sat sabh hoi ||
All is True to one who understands.
ਨਾਨਕ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥
naanak sat sat prabh soi ||1||
O Nanak, True, True is He, the Lord God. ||1||
ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਰਿਦੈ ਜਿਨਿ ਮਾਨਿਆ ॥
sat saroop ridhai jin maaniaa ||
One who believes in the Embodiment of Truth with all his heart
ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਤਿਨਿ ਮੂਲੁ ਪਛਾਨਿਆ ॥
karan karaavan tin mool pachhaaniaa ||
recognizes the Cause of causes as the Root of all.
ਜਾ ਕੈ ਰਿਦੈ ਬਿਸ੍ਵਾਸੁ ਪ੍ਰਭ ਆਇਆ ॥
jaa kai ridhai bisavaiaas prabh aaiaa ||
One whose heart is filled with faith in God
ਤਤੁ ਗਿਆਨੁ ਤਿਸੁ ਮਨਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥
tat giaan tis man pragaTaiaa ||
the essence of spiritual wisdom is revealed to his mind.
ਭੈ ਤੇ ਨਿਰਭਉ ਹੋਇ ਬਸਾਨਾ ॥
bhai te nirabhau hoi basaanaa ||
Coming out of fear, he comes to live without fear.
ਜਿਸ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਤਿਸੁ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥
jis te upajiaa tis maeh samaanaa ||
He is absorbed into the One, from whom he originated.
ਬਸਤੁ ਮਾਹਿ ਲੇ ਬਸਤੁ ਗਡਾਈ ॥
basat maeh le basat gaddaiee ||
When something blends with its own,
ਤਾ ਕਉ ਭਿੰਨ ਨ ਕਹਨਾ ਜਾਈ ॥
taa kau bhi(n)n na kahanaa jaiee ||
it cannot be said to be separate from it.
ਬੂਝੈ ਬੂਝਨਹਾਰੁ ਬਿਬੇਕ ॥
boojhai boojhanahaar bibek ||
This is understood only by one of discerning understanding.
ਨਾਰਾਇਨ ਮਿਲੇ ਨਾਨਕ ਏਕ ॥੨॥
naarain mile naanak ek ||2||
Meeting with the Lord, O Nanak, he becomes one with Him. ||2||
ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ॥
Thaakur kaa sevak aagiaakaaree ||
The servant is obedient to his Lord and Master.
ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ॥
Thaakur kaa sevak sadhaa poojaaree ||
The servant worships his Lord and Master forever.
ਠਾਕੁਰ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕੈ ਮਨਿ ਪਰਤੀਤਿ ॥
Thaakur ke sevak kai man parateet ||
The servant of the Lord Master has faith in his mind.
ਠਾਕੁਰ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਿ ॥
Thaakur ke sevak kee niramal reet ||
The servant of the Lord Master lives a pure lifestyle.
ਠਾਕੁਰ ਕਉ ਸੇਵਕੁ ਜਾਨੈ ਸੰਗਿ ॥
Thaakur kau sevak jaanai sa(n)g ||
The servant of the Lord Master knows that the Lord is with him.
ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਨਾਮ ਕੈ ਰੰਗਿ ॥
prabh kaa sevak naam kai ra(n)g ||
God's servant is attuned to the Naam, the Name of the Lord.
ਸੇਵਕ ਕਉ ਪ੍ਰਭ ਪਾਲਨਹਾਰਾ ॥
sevak kau prabh paalanahaaraa ||
God is the Cherisher of His servant.
ਸੇਵਕ ਕੀ ਰਾਖੈ ਨਿਰੰਕਾਰਾ ॥
sevak kee raakhai nira(n)kaaraa ||
The Formless Lord preserves His servant.
ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਜਿਸੁ ਦਇਆ ਪ੍ਰਭੁ ਧਾਰੈ ॥
so sevak jis dhiaa prabh dhaarai ||
Unto His servant, God bestows His Mercy.
ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਸਮਾਰੈ ॥੩॥
naanak so sevak saas saas samaarai ||3||
O Nanak, that servant remembers Him with each and every breath. ||3||
ਅਪੁਨੇ ਜਨ ਕਾ ਪਰਦਾ ਢਾਕੈ ॥
apune jan kaa paradhaa ddaakai ||
He covers the faults of His servant.
ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਸਰਪਰ ਰਾਖੈ ॥
apane sevak kee sarapar raakhai ||
He surely preserves the honor of His servant.
ਅਪਨੇ ਦਾਸ ਕਉ ਦੇਇ ਵਡਾਈ ॥
apane dhaas kau dhei vaddaiee ||
He blesses His slave with greatness.
ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਨਾਮੁ ਜਪਾਈ ॥
apane sevak kau naam japaiee ||
He inspires His servant to chant the Naam, the Name of the Lord.
ਅਪਨੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਆਪਿ ਪਤਿ ਰਾਖੈ ॥
apane sevak kee aap pat raakhai ||
He Himself preserves the honor of His servant.
ਤਾ ਕੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਕੋਇ ਨ ਲਾਖੈ ॥
taa kee gat mit koi na laakhai ||
No one knows His state and extent.
ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਕੋ ਨ ਪਹੂਚੈ ॥
prabh ke sevak kau ko na pahoochai ||
No one is equal to the servant of God.
ਪ੍ਰਭ ਕੇ ਸੇਵਕ ਊਚ ਤੇ ਊਚੇ ॥
prabh ke sevak uooch te uooche ||
The servant of God is the highest of the high.
ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਅਪਨੀ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ ॥
jo prabh apanee sevaa laiaa ||
One whom God applies to His own service, O Nanak
ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਦਹ ਦਿਸਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥੪॥
naanak so sevak dheh dhis pragaTaiaa ||4||
- that servant is famous in the ten directions. ||4||
ਨੀਕੀ ਕੀਰੀ ਮਹਿ ਕਲ ਰਾਖੈ ॥
neekee keeree meh kal raakhai ||
He infuses His Power into the tiny ant;
ਭਸਮ ਕਰੈ ਲਸਕਰ ਕੋਟਿ ਲਾਖੈ ॥
bhasam karai lasakar koT laakhai ||
it can then reduce the armies of millions to ashes
ਜਿਸ ਕਾ ਸਾਸੁ ਨ ਕਾਢਤ ਆਪਿ ॥
jis kaa saas na kaaddat aap ||
Those whose breath of life He Himself does not take away