ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਆਪੇ ਹੀ ਕਰਣਾ ਕੀਓ ਕਲ ਆਪੇ ਹੀ ਤੈ ਧਾਰੀਐ ॥
aape hee karanaa keeo kal aape hee tai dhaareeaai ||
You Yourself created the creation; You Yourself infused Your power into it.
ਦੇਖਹਿ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਧਰਿ ਕਚੀ ਪਕੀ ਸਾਰੀਐ ॥
dhekheh keetaa aapanaa dhar kachee pakee saareeaai ||
You behold Your creation, like the losing and winning dice of the earth.
ਜੋ ਆਇਆ ਸੋ ਚਲਸੀ ਸਭੁ ਕੋਈ ਆਈ ਵਾਰੀਐ ॥
jo aaiaa so chalasee sabh koiee aaiee vaareeaai ||
Whoever has come, shall depart; all shall have their turn.
ਜਿਸ ਕੇ ਜੀਅ ਪਰਾਣ ਹਹਿ ਕਿਉ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰੀਐ ॥
jis ke jeea paraan heh kiau saahib manahu visaareeaai ||
He who owns our soul, and our very breath of life - why should we forget that Lord and Master from our minds?
ਆਪਣ ਹਥੀ ਆਪਣਾ ਆਪੇ ਹੀ ਕਾਜੁ ਸਵਾਰੀਐ ॥੨੦॥
aapan hathee aapanaa aape hee kaaj savaareeaai ||20||
With our own hands, let us resolve our own affairs. ||20||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa doojaa ||
Shalok, Second Mehla:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਆਸਕੀ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥
eh kinehee aasakee dhoojai lagai jai ||
What sort of love is this, which clings to duality?
ਨਾਨਕ ਆਸਕੁ ਕਾਂਢੀਐ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
naanak aasak kaa(n)ddeeaai sadh hee rahai samai ||
O Nanak, he alone is called a lover, who remains forever immersed in absorption.
ਚੰਗੈ ਚੰਗਾ ਕਰਿ ਮੰਨੇ ਮੰਦੈ ਮੰਦਾ ਹੋਇ ॥
cha(n)gai cha(n)gaa kar ma(n)ne ma(n)dhai ma(n)dhaa hoi ||
But one who feels good only when good is done for him, and feels bad when things go badly
ਆਸਕੁ ਏਹੁ ਨ ਆਖੀਐ ਜਿ ਲੇਖੈ ਵਰਤੈ ਸੋਇ ॥੧॥
aasak eh na aakheeaai j lekhai varatai soi ||1||
- do not call him a lover. He trades only for his own account. ||1||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa doojaa ||
Second Mehla:
ਸਲਾਮੁ ਜਬਾਬੁ ਦੋਵੈ ਕਰੇ ਮੁੰਢਹੁ ਘੁਥਾ ਜਾਇ ॥
salaam jabaab dhovai kare mu(n)ddahu ghuthaa jai ||
One who offers both respectful greetings and rude refusal to his master, has gone wrong from the very beginning.
ਨਾਨਕ ਦੋਵੈ ਕੂੜੀਆ ਥਾਇ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥੨॥
naanak dhovai kooReeaa thai na kaiee pai ||2||
O Nanak, both of his actions are false; he obtains no place in the Court of the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸੋ ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਸਮੑਾਲੀਐ ॥
jit seviaai sukh paieeaai so saahib sadhaa sam(h)aaleeaai ||
Serving Him, peace is obtained; meditate and dwell upon that Lord and Master forever.
ਜਿਤੁ ਕੀਤਾ ਪਾਈਐ ਆਪਣਾ ਸਾ ਘਾਲ ਬੁਰੀ ਕਿਉ ਘਾਲੀਐ ॥
jit keetaa paieeaai aapanaa saa ghaal buree kiau ghaaleeaai ||
Why do you do such evil deeds, that you shall have to suffer so?
ਮੰਦਾ ਮੂਲਿ ਨ ਕੀਚਈ ਦੇ ਲੰਮੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੀਐ ॥
ma(n)dhaa mool na keechiee dhe la(n)mee nadhar nihaaleeaai ||
Do not do any evil at all; look ahead to the future with foresight.
ਜਿਉ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲਿ ਨ ਹਾਰੀਐ ਤੇਵੇਹਾ ਪਾਸਾ ਢਾਲੀਐ ॥
jiau saahib naal na haareeaai tevehaa paasaa ddaaleeaai ||
So throw the dice in such a way, that you shall not lose with your Lord and Master.
ਕਿਛੁ ਲਾਹੇ ਉਪਰਿ ਘਾਲੀਐ ॥੨੧॥
kichh laahe upar ghaaleeaai ||21||
Do those deeds which shall bring you profit. ||21||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa doojaa ||
Shalok, Second Mehla:
ਚਾਕਰੁ ਲਗੈ ਚਾਕਰੀ ਨਾਲੇ ਗਾਰਬੁ ਵਾਦੁ ॥
chaakar lagai chaakaree naale gaarab vaadh ||
If a servant performs service, while being vain and argumentative,
ਗਲਾ ਕਰੇ ਘਣੇਰੀਆ ਖਸਮ ਨ ਪਾਏ ਸਾਦੁ ॥
galaa kare ghanereeaa khasam na paae saadh ||
he may talk as much as he wants, but he shall not be pleasing to his Master.
ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤਾ ਕਿਛੁ ਪਾਏ ਮਾਨੁ ॥
aap gavai sevaa kare taa kichh paae maan ||
But if he eliminates his self-conceit and then performs service, he shall be honored.
ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਨੋ ਲਗਾ ਤਿਸੁ ਮਿਲੈ ਲਗਾ ਸੋ ਪਰਵਾਨੁ ॥੧॥
naanak jis no lagaa tis milai lagaa so paravaan ||1||
O Nanak, if he merges with the one with whom he is attached, his attachment becomes acceptable. ||1||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa doojaa ||
Second Mehla:
ਜੋ ਜੀਇ ਹੋਇ ਸੁ ਉਗਵੈ ਮੁਹ ਕਾ ਕਹਿਆ ਵਾਉ ॥
jo jeei hoi su ugavai muh kaa kahiaa vaau ||
Whatever is in the mind, comes forth; spoken words by themselves are just wind.
ਬੀਜੇ ਬਿਖੁ ਮੰਗੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵੇਖਹੁ ਏਹੁ ਨਿਆਉ ॥੨॥
beeje bikh ma(n)gai a(n)mrit vekhahu eh niaau ||2||
He sows seeds of poison, and demands Ambrosial Nectar. Behold - what justice is this? ||2||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa doojaa ||
Second Mehla:
ਨਾਲਿ ਇਆਣੇ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥
naal iaane dhosatee kadhe na aavai raas ||
Friendship with a fool never works out right.
ਜੇਹਾ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਵਰਤੈ ਵੇਖਹੁ ਕੋ ਨਿਰਜਾਸਿ ॥
jehaa jaanai teho varatai vekhahu ko nirajaas ||
As he knows, he acts; behold, and see that it is so.
ਵਸਤੂ ਅੰਦਰਿ ਵਸਤੁ ਸਮਾਵੈ ਦੂਜੀ ਹੋਵੈ ਪਾਸਿ ॥
vasatoo a(n)dhar vasat samaavai dhoojee hovai paas ||
One thing can be absorbed into another thing, but duality keeps them apart.
ਸਾਹਿਬ ਸੇਤੀ ਹੁਕਮੁ ਨ ਚਲੈ ਕਹੀ ਬਣੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥
saahib setee hukam na chalai kahee banai aradhaas ||
No one can issue commands to the Lord Master; offer instead humble prayers.
ਕੂੜਿ ਕਮਾਣੈ ਕੂੜੋ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕ ਸਿਫਤਿ ਵਿਗਾਸਿ ॥੩॥
kooR kamaanai kooRo hovai naanak sifat vigaas ||3||
Practicing falsehood, only falsehood is obtained. O Nanak, through the Lord's Praise, one blossoms forth. ||3||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa doojaa ||
Second Mehla:
ਨਾਲਿ ਇਆਣੇ ਦੋਸਤੀ ਵਡਾਰੂ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ॥
naal iaane dhosatee vaddaaroo siau neh ||
Friendship with a fool, and love with a pompous person,
ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਲੀਕ ਜਿਉ ਤਿਸ ਦਾ ਥਾਉ ਨ ਥੇਹੁ ॥੪॥
paanee a(n)dhar leek jiau tis dhaa thaau na theh ||4||
are like lines drawn in water, leaving no trace or mark. ||4||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
mahalaa doojaa ||
Second Mehla:
ਹੋਇ ਇਆਣਾ ਕਰੇ ਕੰਮੁ ਆਣਿ ਨ ਸਕੈ ਰਾਸਿ ॥
hoi iaanaa kare ka(n)m aan na sakai raas ||
If a fool does a job, he cannot do it right.
ਜੇ ਇਕ ਅਧ ਚੰਗੀ ਕਰੇ ਦੂਜੀ ਭੀ ਵੇਰਾਸਿ ॥੫॥
je ik adh cha(n)gee kare dhoojee bhee veraas ||5||
Even if he does something right, he does the next thing wrong. ||5||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਚਾਕਰੁ ਲਗੈ ਚਾਕਰੀ ਜੇ ਚਲੈ ਖਸਮੈ ਭਾਇ ॥
chaakar lagai chaakaree je chalai khasamai bhai ||
If a servant, performing service, obeys the Will of his Master,
ਹੁਰਮਤਿ ਤਿਸ ਨੋ ਅਗਲੀ ਓਹੁ ਵਜਹੁ ਭਿ ਦੂਣਾ ਖਾਇ ॥
huramat tis no agalee oh vajahu bh dhoonaa khai ||
his honor increases, and he receives double his wages.
ਖਸਮੈ ਕਰੇ ਬਰਾਬਰੀ ਫਿਰਿ ਗੈਰਤਿ ਅੰਦਰਿ ਪਾਇ ॥
khasamai kare baraabaree fir gairat a(n)dhar pai ||
But if he claims to be equal to his Master, he earns his Master's displeasure.
ਵਜਹੁ ਗਵਾਏ ਅਗਲਾ ਮੁਹੇ ਮੁਹਿ ਪਾਣਾ ਖਾਇ ॥
vajahu gavaae agalaa muhe muh paanaa khai ||
He loses his entire salary, and is also beaten on his face with shoes.
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਤਾ ਖਾਵਣਾ ਤਿਸੁ ਕਹੀਐ ਸਾਬਾਸਿ ॥
jis dhaa dhitaa khaavanaa tis kaheeaai saabaas ||
Let us all celebrate Him, from whom we receive our nourishment.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਚਲਈ ਨਾਲਿ ਖਸਮ ਚਲੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥੨੨॥
naanak hukam na chaliee naal khasam chalai aradhaas ||22||
O Nanak, no one can issue commands to the Lord Master; let us offer prayers instead. ||22||
ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥
salok mahalaa doojaa ||
Shalok, Second Mehla:
ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਦਾਤਿ ਆਪਸ ਤੇ ਜੋ ਪਾਈਐ ॥
eh kinehee dhaat aapas te jo paieeaai ||
What sort of gift is this, which we receive only by our own asking?