ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਭੈ ਵਿਚਿ ਸਭੁ ਆਕਾਰੁ ਹੈ ਨਿਰਭਉ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸੋਇ ॥
bhai vich sabh aakaar hai nirabhau har jeeau soi ||
The entire universe is in fear; only the Dear Lord is fearless.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਿਥੈ ਭਉ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥
satigur seviaai har man vasai tithai bhau kadhe na hoi ||
Serving the True Guru, the Lord comes to dwell in the mind, and then, fear cannot stay there.
ਦੁਸਮਨੁ ਦੁਖੁ ਤਿਸ ਨੋ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ਪੋਹਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥
dhusaman dhukh tis no neR na aavai poh na sakai koi ||
Enemies and pain cannot come close, and no one can touch him.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨਿ ਵੀਚਾਰਿਆ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੁ ਹੋਇ ॥
gurmukh man veechaariaa jo tis bhaavai su hoi ||
The Gurmukh reflects upon the Lord in his mind; whatever pleases the Lord - that alone comes to pass.
ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਹੀ ਪਤਿ ਰਖਸੀ ਕਾਰਜ ਸਵਾਰੇ ਸੋਇ ॥੧॥
naanak aape hee pat rakhasee kaaraj savaare soi ||1||
O Nanak, He Himself preserves one's honor; He alone resolves our affairs. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਇਕਿ ਸਜਣ ਚਲੇ ਇਕਿ ਚਲਿ ਗਏ ਰਹਦੇ ਭੀ ਫੁਨਿ ਜਾਹਿ ॥
eik sajan chale ik chal ge rahadhe bhee fun jaeh ||
Some friends are leaving, some have already left, and those remaining will eventually leave.
ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸੇ ਆਇ ਗਏ ਪਛੁਤਾਹਿ ॥
jinee satigur na sevio se aai ge pachhutaeh ||
Those who do not serve the True Guru, come and go regretting.
ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਰਤੇ ਸੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥
naanak sach rate se na vichhuReh satigur sev samaeh ||2||
O Nanak, those who are attuned to Truth are not separated; serving the True Guru, they merge into the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਤਿਸੁ ਮਿਲੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਸਜਣੈ ਜਿਸੁ ਅੰਤਰਿ ਹਰਿ ਗੁਣਕਾਰੀ ॥
tis mileeaai satigur sajanai jis a(n)tar har gunakaaree ||
Meet with that True Guru, the True Friend, within whose mind the Lord, the virtuous One, abides.
ਤਿਸੁ ਮਿਲੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰੀਤਮੈ ਜਿਨਿ ਹੰਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰੀ ॥
tis mileeaai satigur preetamai jin ha(n)aumai vichahu maaree ||
Meet with that Beloved True Guru, who has subdued ego from within himself.
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਉਪਦੇਸੁ ਦੇ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ੍ਟਿ ਸਵਾਰੀ ॥
so satigur pooraa dhan dha(n)n hai jin har upadhes dhe sabh sirasiT savaaree ||
Blessed, blessed is the Perfect True Guru, who has given the Lord's Teachings to reform the whole world.
ਨਿਤ ਜਪਿਅਹੁ ਸੰਤਹੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਭਉਜਲ ਬਿਖੁ ਤਾਰੀ ॥
nit japiahu sa(n)tahu raam naam bhaujal bikh taaree ||
O Saints, meditate constantly on the Lord's Name, and cross over the terrifying, poisonous world-ocean.
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਉਪਦੇਸਿਆ ਗੁਰ ਵਿਟੜਿਅਹੁ ਹੰਉ ਸਦ ਵਾਰੀ ॥੨॥
gur poorai har upadhesiaa gur viTaRiahu ha(n)au sadh vaaree ||2||
The Perfect Guru has taught me about the Lord; I am forever a sacrifice to the Guru. ||2||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਸੁਖੀ ਹੂੰ ਸੁਖ ਸਾਰੁ ॥
satigur kee sevaa chaakaree sukhee hoo(n) sukh saar ||
Service to, and obedience to the True Guru, is the essence of comfort and peace.
ਐਥੈ ਮਿਲਨਿ ਵਡਿਆਈਆ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥
aaithai milan vaddiaaieeaa dharageh mokh dhuaar ||
Doing so, one obtains honor here, and the door of salvation in the Court of the Lord.
ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਚੁ ਪੈਨਣੁ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥
sachee kaar kamaavanee sach painan sach naam adhaar ||
In this way, perform the tasks of Truth, wear Truth, and take the Support of the True Name.
ਸਚੀ ਸੰਗਤਿ ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
sachee sa(n)gat sach milai sachai nai piaar ||
Associating with Truth, obtain Truth, and love the True Name.
ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਹਰਖੁ ਸਦਾ ਦਰਿ ਸਚੈ ਸਚਿਆਰੁ ॥
sachai sabadh harakh sadhaa dhar sachai sachiaar ||
Through the True Word of the Shabad, be always happy, and you shall be acclaimed as True in the True Court.
ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸੋ ਕਰੈ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥੧॥
naanak satigur kee sevaa so karai jis no nadhar karai karataar ||1||
O Nanak, he alone serves the True Guru, whom the Creator has blessed with His Glance of Grace. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਹੋਰ ਵਿਡਾਣੀ ਚਾਕਰੀ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਵਾਸੁ ॥
hor viddaanee chaakaree dhirag jeevan dhirag vaas ||
Cursed is the life, and cursed is the dwelling, of those who serve another.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਛੋਡਿ ਬਿਖੁ ਲਗੇ ਬਿਖੁ ਖਟਣਾ ਬਿਖੁ ਰਾਸਿ ॥
a(n)mrit chhodd bikh lage bikh khaTanaa bikh raas ||
Abandoning the Ambrosial Nectar, they turn to poison; they earn poison, and poison is their only wealth.
ਬਿਖੁ ਖਾਣਾ ਬਿਖੁ ਪੈਨਣਾ ਬਿਖੁ ਕੇ ਮੁਖਿ ਗਿਰਾਸ ॥
bikh khaanaa bikh painanaa bikh ke mukh giraas ||
Poison is their food, and poison is their dress; they fill their mouths with morsels of poison.
ਐਥੈ ਦੁਖੋ ਦੁਖੁ ਕਮਾਵਣਾ ਮੁਇਆ ਨਰਕਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥
aaithai dhukho dhukh kamaavanaa muiaa narak nivaas ||
In this world, they earn only pain and suffering, and dying, they go to abide in hell.
ਮਨਮੁਖ ਮੁਹਿ ਮੈਲੈ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਕਾਮ ਕਰੋਧਿ ਵਿਣਾਸੁ ॥
manmukh muh mailai sabadh na jaananee kaam karodh vinaas ||
The self-willed manmukhs have filthy faces; they do not know the Word of the Shabad; in sexual desire and anger they waste away.
ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਉ ਛੋਡਿਆ ਮਨਹਠਿ ਕੰਮੁ ਨ ਆਵੈ ਰਾਸਿ ॥
satigur kaa bhau chhoddiaa manahaTh ka(n)m na aavai raas ||
They forsake the Fear of the True Guru, and because of their stubborn ego, their efforts do not come to fruition.
ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਕੋ ਨ ਸੁਣੇ ਅਰਦਾਸਿ ॥
jam pur badhe maare'eh ko na sune aradhaas ||
In the City of Death, they are bound and beaten, and no one hears their prayers.
ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਵਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥੨॥
naanak poorab likhiaa kamaavanaa gurmukh naam nivaas ||2||
O Nanak, they act according to their pre-ordained destiny; the Gurmukh abides in the Naam, the Name of the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਸਾਧ ਜਨੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ॥
so satigur sevih saadh jan jin har har naam dhiraRaiaa ||
Serve the True Guru, O Holy people; He implants the Name of the Lord, Har, Har, in our minds.
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਜਹੁ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਜਿਨਿ ਜਗੰਨਾਥੁ ਜਗਦੀਸੁ ਜਪਾਇਆ ॥
so satigur poojahu dhinas raat jin jaga(n)naath jagadhees japaiaa ||
Worship the True Guru day and night; He leads us the meditate on the Lord of the Universe, the Master of the Universe.
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਖਹੁ ਇਕ ਨਿਮਖ ਨਿਮਖ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਹਰਿ ਪੰਥੁ ਬਤਾਇਆ ॥
so satigur dhekhahu ik nimakh nimakh jin har kaa har pa(n)th bataiaa ||
Behold the True Guru, each and every moment; He shows us the Divine Path of the Lord.
ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਭ ਪਗੀ ਪਵਹੁ ਜਿਨਿ ਮੋਹ ਅੰਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥
tis satigur kee sabh pagee pavahu jin moh a(n)dher chukaiaa ||
Let everyone fall at the feet of the True Guru; He has dispelled the darkness of emotional attachment.
ਸੋ ਸਤਗੁਰੁ ਕਹਹੁ ਸਭਿ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰ ਲਹਾਇਆ ॥੩॥
so satagur kahahu sabh dha(n)n dha(n)n jin har bhagat bha(n)ddaar lahaiaa ||3||
Let everyone hail and praise the True Guru, who has led us to find the treasure of the Lord's devotional worship. ||3||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਭੁਖ ਗਈ ਭੇਖੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥
satigur miliaai bhukh giee bhekhee bhukh na jai ||
Meeting with the True Guru, hunger departs; by wearing the robes of a beggar, hunger does not depart.