ਸਾਝ ਕਰੀਜੈ ਗੁਣਹ ਕੇਰੀ ਛੋਡਿ ਅਵਗਣ ਚਲੀਐ ॥
saajh kareejai guneh keree chhodd avagan chaleeaai ||
Let us form a partnership, and share our virtues; let us abandon our faults, and walk on the Path.
ਪਹਿਰੇ ਪਟੰਬਰ ਕਰਿ ਅਡੰਬਰ ਆਪਣਾ ਪਿੜੁ ਮਲੀਐ ॥
pahire paTa(n)bar kar adda(n)bar aapanaa piR maleeaai ||
Let us wear our virtues like silk clothes; let us decorate ourselves, and enter the arena.
ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਬਹੀਐ ਭਲਾ ਕਹੀਐ ਝੋਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਜੈ ॥
jithai jai baheeaai bhalaa kaheeaai jhol a(n)mrit peejai ||
Let us speak of goodness, wherever we go and sit; let us skim off the Ambrosial Nectar, and drink it in.
ਗੁਣਾ ਕਾ ਹੋਵੈ ਵਾਸੁਲਾ ਕਢਿ ਵਾਸੁ ਲਈਜੈ ॥੩॥
gunaa kaa hovai vaasulaa kadd vaas lieejai ||3||
One who has a basket of fragrant virtues, should enjoy its fragrance. ||3||
ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਹੋਰੁ ਕਰੇ ਨ ਕੋਈ ॥
aap kare kis aakheeaai hor kare na koiee ||
He Himself acts; unto whom should we complain? No one else does anything.
ਆਖਣ ਤਾ ਕਉ ਜਾਈਐ ਜੇ ਭੂਲੜਾ ਹੋਈ ॥
aakhan taa kau jaieeaai je bhoolaRaa hoiee ||
Go ahead and complain to Him, if He makes a mistake.
ਜੇ ਹੋਇ ਭੂਲਾ ਜਾਇ ਕਹੀਐ ਆਪਿ ਕਰਤਾ ਕਿਉ ਭੁਲੈ ॥
je hoi bhoolaa jai kaheeaai aap karataa kiau bhulai ||
If He makes a mistake, go ahead and complain to Him; but how can the Creator Himself make a mistake?
ਸੁਣੇ ਦੇਖੇ ਬਾਝੁ ਕਹਿਐ ਦਾਨੁ ਅਣਮੰਗਿਆ ਦਿਵੈ ॥
sune dhekhe baajh kahiaai dhaan anama(n)giaa dhivai ||
He sees, He hears, and without our asking, without our begging, He gives His gifts.
ਦਾਨੁ ਦੇਇ ਦਾਤਾ ਜਗਿ ਬਿਧਾਤਾ ਨਾਨਕਾ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥
dhaan dhei dhaataa jag bidhaataa naanakaa sach soiee ||
The Great Giver, the Architect of the Universe, gives His gifts. O Nanak, He is the True Lord.
ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਹੋਰੁ ਕਰੇ ਨ ਕੋਈ ॥੪॥੧॥੪॥
aap kare kis aakheeaai hor kare na koiee ||4||1||4||
He Himself acts; unto whom should we complain? No one else does anything. ||4||1||4||
ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
soohee mahalaa pehilaa ||
Soohee, First Mehla:
ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਗੁਣ ਰਵੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ॥
meraa man raataa gun ravai man bhaavai soiee ||
My mind is imbued with His Glorious Praises; I chant them, and He is pleasing to my mind.
ਗੁਰ ਕੀ ਪਉੜੀ ਸਾਚ ਕੀ ਸਾਚਾ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥
gur kee pauRee saach kee saachaa sukh hoiee ||
Truth is the ladder to the Guru; climbing up to the True Lord, peace is obtained.
ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਆਵੈ ਸਾਚ ਭਾਵੈ ਸਾਚ ਕੀ ਮਤਿ ਕਿਉ ਟਲੈ ॥
sukh sahaj aavai saach bhaavai saach kee mat kiau Talai ||
Celestial peace comes; the Truth pleases me. How could these True Teachings ever be erased?
ਇਸਨਾਨੁ ਦਾਨੁ ਸੁਗਿਆਨੁ ਮਜਨੁ ਆਪਿ ਅਛਲਿਓ ਕਿਉ ਛਲੈ ॥
eisanaan dhaan sugiaan majan aap achhalio kiau chhalai ||
He Himself is Undeceivable; how could He ever be deceived by cleansing baths, charity, spiritual wisdom or ritual bathings?
ਪਰਪੰਚ ਮੋਹ ਬਿਕਾਰ ਥਾਕੇ ਕੂੜੁ ਕਪਟੁ ਨ ਦੋਈ ॥
parapa(n)ch moh bikaar thaake kooR kapaT na dhoiee ||
Fraud, attachment and corruption are taken away, as are falsehood, hypocrisy and duality.
ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਗੁਣ ਰਵੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ॥੧॥
meraa man raataa gun ravai man bhaavai soiee ||1||
My mind is imbued with His Glorious Praises; I chant them, and He is pleasing to my mind. ||1||
ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਨਿ ਕਾਰਣੁ ਕੀਆ ॥
saahib so saalaaheeaai jin kaaran keeaa ||
So praise your Lord and Master, who created the creation.
ਮੈਲੁ ਲਾਗੀ ਮਨਿ ਮੈਲਿਐ ਕਿਨੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥
mail laagee man mailiaai kinai a(n)mrit peeaa ||
Filth sticks to the polluted mind; how rare are those who drink in the Ambrosial Nectar.
ਮਥਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਇਹੁ ਮਨੁ ਦੀਆ ਗੁਰ ਪਹਿ ਮੋਲੁ ਕਰਾਇਆ ॥
math a(n)mrit peeaa ih man dheeaa gur peh mol karaiaa ||
Churn this Ambrosial Nectar, and drink it in; dedicate this mind to the Guru, and He will value it highly.
ਆਪਨੜਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਹਜਿ ਪਛਾਤਾ ਜਾ ਮਨੁ ਸਾਚੈ ਲਾਇਆ ॥
aapanaRaa prabh sahaj pachhaataa jaa man saachai laiaa ||
I intuitively realized my God, when I linked my mind to the True Lord.
ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਜੇ ਤਿਸੁ ਭਾਵਾ ਕਿਉ ਮਿਲੈ ਹੋਇ ਪਰਾਇਆ ॥
tis naal gun gaavaa je tis bhaavaa kiau milai hoi paraiaa ||
I will sing the Lord's Glorious Praises with Him, if it pleases Him; how could I meet Him by being a stranger to Him?
ਸਾਹਿਬੁ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥੨॥
saahib so saalaaheeaai jin jagat upaiaa ||2||
So praise your Lord and Master, who created the creation. ||2||
ਆਇ ਗਇਆ ਕੀ ਨ ਆਇਓ ਕਿਉ ਆਵੈ ਜਾਤਾ ॥
aai giaa kee na aaio kiau aavai jaataa ||
When He comes, what else remains behind? How can there be any coming or going then?
ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਰਾਤਾ ॥
preetam siau man maaniaa har setee raataa ||
When the mind is reconciled with its Beloved Lord, it is blended with Him.
ਸਾਹਿਬ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਸਚ ਕੀ ਬਾਤਾ ਜਿਨਿ ਬਿੰਬ ਕਾ ਕੋਟੁ ਉਸਾਰਿਆ ॥
saahib ra(n)g raataa sach kee baataa jin bi(n)b kaa koT usaariaa ||
True is the speech of one who is imbued with the Love of his Lord and Master, who fashioned the body fortress from a mere bubble.
ਪੰਚ ਭੂ ਨਾਇਕੋ ਆਪਿ ਸਿਰੰਦਾ ਜਿਨਿ ਸਚ ਕਾ ਪਿੰਡੁ ਸਵਾਰਿਆ ॥
pa(n)ch bhoo naiko aap sira(n)dhaa jin sach kaa pi(n)dd savaariaa ||
He is the Master of the five elements; He Himself is the Creator Lord. He embellished the body with Truth.
ਹਮ ਅਵਗਣਿਆਰੇ ਤੂ ਸੁਣਿ ਪਿਆਰੇ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥
ham avaganiaare too sun piaare tudh bhaavai sach soiee ||
I am worthless; please hear me, O my Beloved! Whatever pleases You is True.
ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਨਾ ਥੀਐ ਸਾਚੀ ਮਤਿ ਹੋਈ ॥੩॥
aavan jaanaa naa theeaai saachee mat hoiee ||3||
One who is blessed with true understanding, does not come and go. ||3||
ਅੰਜਨੁ ਤੈਸਾ ਅੰਜੀਐ ਜੈਸਾ ਪਿਰ ਭਾਵੈ ॥
a(n)jan taisaa a(n)jeeaai jaisaa pir bhaavai ||
Apply such an ointment to your eyes, which is pleasing to your Beloved.
ਸਮਝੈ ਸੂਝੈ ਜਾਣੀਐ ਜੇ ਆਪਿ ਜਾਣਾਵੈ ॥
samajhai soojhai jaaneeaai je aap jaanaavai ||
I realize, understand and know Him, only if He Himself causes me to know Him.
ਆਪਿ ਜਾਣਾਵੈ ਮਾਰਗਿ ਪਾਵੈ ਆਪੇ ਮਨੂਆ ਲੇਵਏ ॥
aap jaanaavai maarag paavai aape manooaa leve ||
He Himself shows me the Way, and He Himself leads me to it, attracting my mind.
ਕਰਮ ਸੁਕਰਮ ਕਰਾਏ ਆਪੇ ਕੀਮਤਿ ਕਉਣ ਅਭੇਵਏ ॥
karam sukaram karaae aape keemat kaun abheve ||
He Himself causes us to do good and bad deeds; who can know the value of the Mysterious Lord?
ਤੰਤੁ ਮੰਤੁ ਪਾਖੰਡੁ ਨ ਜਾਣਾ ਰਾਮੁ ਰਿਦੈ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥
ta(n)t ma(n)t paakha(n)dd na jaanaa raam ridhai man maaniaa ||
I know nothing of Tantric spells, magical mantras and hypocritical rituals; enshrining the Lord within my heart, my mind is satisfied.
ਅੰਜਨੁ ਨਾਮੁ ਤਿਸੈ ਤੇ ਸੂਝੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਚੁ ਜਾਨਿਆ ॥੪॥
a(n)jan naam tisai te soojhai gur sabadhee sach jaaniaa ||4||
The ointment of the Naam, the Name of the Lord, is only understood by one who realizes the Lord, through the Word of the Guru's Shabad. ||4||
ਸਾਜਨ ਹੋਵਨਿ ਆਪਣੇ ਕਿਉ ਪਰ ਘਰ ਜਾਹੀ ॥
saajan hovan aapane kiau par ghar jaahee ||
I have my own friends; why should I go to the home of a stranger?
ਸਾਜਨ ਰਾਤੇ ਸਚ ਕੇ ਸੰਗੇ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥
saajan raate sach ke sa(n)ge man maahee ||
My friends are imbued with the True Lord; He is with them, in their minds.
ਮਨ ਮਾਹਿ ਸਾਜਨ ਕਰਹਿ ਰਲੀਆ ਕਰਮ ਧਰਮ ਸਬਾਇਆ ॥ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਪੁੰਨ ਪੂਜਾ ਨਾਮੁ ਸਾਚਾ ਭਾਇਆ ॥
man maeh saajan kareh raleeaa karam dharam sabaiaa || aThasaTh teerath pu(n)n poojaa naam saachaa bhaiaa ||
In their minds, these friends celebrate in happiness; all good karma, righteousness and Dharma, the sixty-eight holy places of pilgrimage, charity and worship, are found in the love of the True Name.