ਗੁਰਮਤੀ ਜਮੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਾਕੈ ਸਾਚੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥
gurmatee jam joh na saakai saachai naam samaiaa ||
Following the Guru's Teachings, I cannot be touched by the Messenger of Death. I am absorbed in the True Name.
ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤੈ ਕਰਤਾ ਜੋ ਭਾਵੈ ਸੋ ਨਾਇ ਲਾਇਆ ॥
sabh aape aap varatai karataa jo bhaavai so nai laiaa ||
The Creator Himself is All-pervading everywhere; He links those with whom He is pleased to His Name.
ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਨਾਮੁ ਲਏ ਤਾ ਜੀਵੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਖਿਨੁ ਮਰਿ ਜਾਇਆ ॥੨॥
jan naanak naam le taa jeevai bin naavai khin mar jaiaa ||2||
Servant Nanak chants the Naam, and so he lives. Without the Name, he would die in an instant. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਦੀਬਾਣ ਸਿਉ ਸੋ ਸਭਨੀ ਦੀਬਾਣੀ ਮਿਲਿਆ ॥
jo miliaa har dheebaan siau so sabhanee dheebaanee miliaa ||
One who is accepted at the Court of the Lord shall be accepted in courts everywhere.
ਜਿਥੈ ਓਹੁ ਜਾਇ ਤਿਥੈ ਓਹੁ ਸੁਰਖਰੂ ਉਸ ਕੈ ਮੁਹਿ ਡਿਠੈ ਸਭ ਪਾਪੀ ਤਰਿਆ ॥
jithai oh jai tithai oh surakharoo us kai muh ddiThai sabh paapee tariaa ||
Wherever he goes, he is recognized as honorable. Seeing his face, all sinners are saved.
ਓਸੁ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਨਾਮੋ ਪਰਵਰਿਆ ॥
os a(n)tar naam nidhaan hai naamo paravariaa ||
Within him is the Treasure of the Naam, the Name of the Lord. Through the Naam, he is exalted.
ਨਾਉ ਪੂਜੀਐ ਨਾਉ ਮੰਨੀਐ ਨਾਇ ਕਿਲਵਿਖ ਸਭ ਹਿਰਿਆ ॥
naau poojeeaai naau ma(n)neeaai nai kilavikh sabh hiriaa ||
He worships the Name, and believes in the Name; the Name erases all his sinful mistakes.
ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਸੇ ਅਸਥਿਰੁ ਜਗਿ ਰਹਿਆ ॥੧੧॥
jinee naam dhiaaiaa ik man ik chit se asathir jag rahiaa ||11||
Those who meditate on the Name, with one-pointed mind and focused consciousness, remain forever stable in the world. ||11||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਆਤਮਾ ਦੇਉ ਪੂਜੀਐ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥
aatamaa dheau poojeeaai gur kai sahaj subhai ||
Worship the Divine, Supreme Soul, with the intuitive peace and poise of the Guru.
ਆਤਮੇ ਨੋ ਆਤਮੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਹੋਇ ਤਾ ਘਰ ਹੀ ਪਰਚਾ ਪਾਇ ॥
aatame no aatame dhee prateet hoi taa ghar hee parachaa pai ||
If the individual soul has faith in the Supreme Soul, then it shall obtain realization within its own home.
ਆਤਮਾ ਅਡੋਲੁ ਨ ਡੋਲਈ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਇ ਸੁਭਾਇ ॥
aatamaa addol na ddoliee gur kai bhai subhai ||
The soul becomes steady, and does not waver, by the natural inclination of the Guru's Loving Will.
ਗੁਰ ਵਿਣੁ ਸਹਜੁ ਨ ਆਵਈ ਲੋਭੁ ਮੈਲੁ ਨ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥
gur vin sahaj na aaviee lobh mail na vichahu jai ||
Without the Guru, intuitive wisdom does not come, and the filth of greed does not depart from within.
ਖਿਨੁ ਪਲੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥
khin pal har naam man vasai sabh aThasaTh teerath nai ||
If the Lord's Name abides within the mind, for a moment, even for an instant, it is like bathing at all the sixty-eight sacred shrines of pilgrimage.
ਸਚੇ ਮੈਲੁ ਨ ਲਗਈ ਮਲੁ ਲਾਗੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥
sache mail na lagiee mal laagai dhoojai bhai ||
Filth does not stick to those who are true, but filth attaches itself to those who love duality.
ਧੋਤੀ ਮੂਲਿ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥
dhotee mool na utarai je aThasaTh teerath nai ||
This filth cannot be washed off, even by bathing at the sixty-eight sacred shrines of pilgrimage.
ਮਨਮੁਖ ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਭੁ ਦੁਖੋ ਦੁਖੁ ਕਮਾਇ ॥
manmukh karam kare aha(n)kaaree sabh dhukho dhukh kamai ||
The self-willed manmukh does deeds in egotism; he earns only pain and more pain.
ਨਾਨਕ ਮੈਲਾ ਊਜਲੁ ਤਾ ਥੀਐ ਜਾ ਸਤਿਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥
naanak mailaa uoojal taa theeaai jaa satigur maeh samai ||1||
O Nanak, the filthy ones become clean only when they meet and surrender to the True Guru. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਮਨਮੁਖੁ ਲੋਕੁ ਸਮਝਾਈਐ ਕਦਹੁ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਇ ॥
manmukh lok samajhaieeaai kadhahu samajhaiaa jai ||
The self-willed manmukhs may be taught, but how can they really be taught?
ਮਨਮੁਖੁ ਰਲਾਇਆ ਨਾ ਰਲੈ ਪਇਐ ਕਿਰਤਿ ਫਿਰਾਇ ॥
manmukh ralaiaa naa ralai piaai kirat firai ||
The manmukhs do not fit in at all. Because of their past actions, they are condemned to the cycle of reincarnation.
ਲਿਵ ਧਾਤੁ ਦੁਇ ਰਾਹ ਹੈ ਹੁਕਮੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥
liv dhaat dhui raeh hai hukamee kaar kamai ||
Loving attention to the Lord and attachment to Maya are the two separate ways; all act according to the Hukam of the Lord's Command.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਣਾ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਸਬਦਿ ਕਸਵਟੀ ਲਾਇ ॥
gurmukh aapanaa man maariaa sabadh kasavaTee lai ||
The Gurmukh has conquered his own mind, by applying the Touchstone of the Shabad.
ਮਨ ਹੀ ਨਾਲਿ ਝਗੜਾ ਮਨ ਹੀ ਨਾਲਿ ਸਥ ਮਨ ਹੀ ਮੰਝਿ ਸਮਾਇ ॥
man hee naal jhagaRaa man hee naal sath man hee ma(n)jh samai ||
He fights with his mind, he settles with his mind, and he is at peace with his mind.
ਮਨੁ ਜੋ ਇਛੇ ਸੋ ਲਹੈ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥
man jo ichhe so lahai sachai sabadh subhai ||
All obtain the desires of their minds, through the Love of the True Word of the Shabad.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦ ਭੁੰਚੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥
a(n)mirat naam sadh bhu(n)cheeaai gurmukh kaar kamai ||
They drink in the Ambrosial Nectar of the Naam forever; this is how the Gurmukhs act.
ਵਿਣੁ ਮਨੈ ਜਿ ਹੋਰੀ ਨਾਲਿ ਲੁਝਣਾ ਜਾਸੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥
vin manai j horee naal lujhanaa jaasee janam gavai ||
Those who struggle with something other than their own mind, shall depart having wasted their lives.
ਮਨਮੁਖੀ ਮਨਹਠਿ ਹਾਰਿਆ ਕੂੜੁ ਕੁਸਤੁ ਕਮਾਇ ॥
manmukhee manahaTh haariaa kooR kusat kamai ||
The self-willed manmukhs, through stubborn-mindedness and the practice of falsehood, lose the game of life.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਮਨੁ ਜਿਣੈ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥
gur parasaadhee man jinai har setee liv lai ||
Those who conquer their own mind, by Guru's Grace, lovingly focus their attention on the Lord.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਕਮਾਵੈ ਮਨਮੁਖਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥੨॥
naanak gurmukh sach kamaavai manmukh aavai jai ||2||
O Nanak, the Gurmukhs practice Truth, while the self-willed manmukhs continue coming and going in reincarnation. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਤ ਸੁਣਹੁ ਜਨ ਭਾਈ ਹਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਇਕ ਸਾਖੀ ॥
har ke sa(n)t sunahu jan bhaiee har satigur kee ik saakhee ||
O Saints of the Lord, O Siblings of Destiny, listen, and hear the Lord's Teachings, through the True Guru.
ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਭਾਗੁ ਹੋਵੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਤਿਨਿ ਜਨਿ ਲੈ ਹਿਰਦੈ ਰਾਖੀ ॥
jis dhur bhaag hovai mukh masatak tin jan lai hiradhai raakhee ||
Those who have good destiny pre-ordained and inscribed on their foreheads, grasp it and keep it enshrined in the heart.
ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਸਰੇਸਟ ਊਤਮ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਸਹਜੇ ਚਾਖੀ ॥
har a(n)mirat kathaa saresaT uootam gur bachanee sahaje chaakhee ||
Through the Guru's Teachings, they intuitively taste the sublime, exquisite and ambrosial sermon of the Lord.
ਤਹ ਭਇਆ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਮਿਟਿਆ ਅੰਧਿਆਰਾ ਜਿਉ ਸੂਰਜ ਰੈਣਿ ਕਿਰਾਖੀ ॥
teh bhiaa pragaas miTiaa a(n)dhiaaraa jiau sooraj rain kiraakhee ||
The Divine Light shines in their hearts, and like the sun which removes the darkness of night, it dispels the darkness of ignorance.
ਅਦਿਸਟੁ ਅਗੋਚਰੁ ਅਲਖੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸੋ ਦੇਖਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਖੀ ॥੧੨॥
adhisaT agochar alakh nira(n)jan so dhekhiaa gurmukh aakhee ||12||
As Gurmukh, they behold with their eyes the Unseen, Imperceptible, Unknowable, Immaculate Lord. ||12||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla: