ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਿਨੀ ਆਪੁ ਤਜਿਆ ਹਰਿ ਵਾਸਨਾ ਸਮਾਣੀ ॥
gur parasaadhee jinee aap tajiaa har vaasanaa samaanee ||
By Guru's Grace, they shed their selfishness and conceit; their hopes are merged in the Lord.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਚਾਲ ਭਗਤਾ ਜੁਗਹੁ ਜੁਗੁ ਨਿਰਾਲੀ ॥੧੪॥
kahai naanak chaal bhagataa jugahu jug niraalee ||14||
Says Nanak, the lifestyle of the devotees, in each and every age, is unique and distinct. ||14||
ਜਿਉ ਤੂ ਚਲਾਇਹਿ ਤਿਵ ਚਲਹ ਸੁਆਮੀ ਹੋਰੁ ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ॥
jiau too chalaieh tiv chaleh suaamee hor kiaa jaanaa gun tere ||
As You make me walk, so do I walk, O my Lord and Master; what else do I know of Your Glorious Virtues?
ਜਿਵ ਤੂ ਚਲਾਇਹਿ ਤਿਵੈ ਚਲਹ ਜਿਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਵਹੇ ॥
jiv too chalaieh tivai chaleh jinaa maarag paavahe ||
As You cause them to walk, they walk - You have placed them on the Path.
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਨ ਨਾਮਿ ਲਾਇਹਿ ਸਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਦਾ ਧਿਆਵਹੇ ॥
kar kirapaa jin naam laieh s har har sadhaa dhiaavahe ||
In Your Mercy, You attach them to the Naam; they meditate forever on the Lord, Har, Har.
ਜਿਸ ਨੋ ਕਥਾ ਸੁਣਾਇਹਿ ਆਪਣੀ ਸਿ ਗੁਰਦੁਆਰੈ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹੇ ॥
jis no kathaa sunaieh aapanee s gurdhuaarai sukh paavahe ||
Those whom You cause to listen to Your sermon, find peace in the Gurdwara, the Guru's Gate.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਚੇ ਸਾਹਿਬ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਵਹੇ ॥੧੫॥
kahai naanak sache saahib jiau bhaavai tivai chalaavahe ||15||
Says Nanak, O my True Lord and Master, you make us walk according to Your Will. ||15||
ਏਹੁ ਸੋਹਿਲਾ ਸਬਦੁ ਸੁਹਾਵਾ ॥
eh sohilaa sabadh suhaavaa ||
This song of praise is the Shabad, the most beautiful Word of God.
ਸਬਦੋ ਸੁਹਾਵਾ ਸਦਾ ਸੋਹਿਲਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੁਣਾਇਆ ॥
sabadho suhaavaa sadhaa sohilaa satiguroo sunaiaa ||
This beauteous Shabad is the everlasting song of praise, spoken by the True Guru.
ਏਹੁ ਤਿਨ ਕੈ ਮੰਨਿ ਵਸਿਆ ਜਿਨ ਧੁਰਹੁ ਲਿਖਿਆ ਆਇਆ ॥
eh tin kai ma(n)n vasiaa jin dhurahu likhiaa aaiaa ||
This is enshrined in the minds of those who are so pre-destined by the Lord.
ਇਕਿ ਫਿਰਹਿ ਘਨੇਰੇ ਕਰਹਿ ਗਲਾ ਗਲੀ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ॥
eik fireh ghanere kareh galaa galee kinai na paiaa ||
Some wander around, babbling on and on, but none obtain Him by babbling.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਬਦੁ ਸੋਹਿਲਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੁਣਾਇਆ ॥੧੬॥
kahai naanak sabadh sohilaa satiguroo sunaiaa ||16||
Says Nanak, the Shabad, this song of praise, has been spoken by the True Guru. ||16||
ਪਵਿਤੁ ਹੋਏ ਸੇ ਜਨਾ ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥
pavit hoe se janaa jinee har dhiaaiaa ||
Those humble beings who meditate on the Lord become pure.
ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਪਵਿਤੁ ਹੋਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ॥
har dhiaaiaa pavit hoe gurmukh jinee dhiaaiaa ||
Meditating on the Lord, they become pure; as Gurmukh, they meditate on Him.
ਪਵਿਤੁ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕੁਟੰਬ ਸਹਿਤ ਸਿਉ ਪਵਿਤੁ ਸੰਗਤਿ ਸਬਾਈਆ ॥
pavit maataa pitaa kuTa(n)b sahit siau pavit sa(n)gat sabaieeaa ||
They are pure, along with their mothers, fathers, family and friends; all their companions are pure as well.
ਕਹਦੇ ਪਵਿਤੁ ਸੁਣਦੇ ਪਵਿਤੁ ਸੇ ਪਵਿਤੁ ਜਿਨੀ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥
kahadhe pavit sunadhe pavit se pavit jinee ma(n)n vasaiaa ||
Pure are those who speak, and pure are those who listen; those who enshrine it within their minds are pure.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸੇ ਪਵਿਤੁ ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥੧੭॥
kahai naanak se pavit jinee gurmukh har har dhiaaiaa ||17||
Says Nanak, pure and holy are those who, as Gurmukh, meditate on the Lord, Har, Har. ||17||
ਕਰਮੀ ਸਹਜੁ ਨ ਊਪਜੈ ਵਿਣੁ ਸਹਜੈ ਸਹਸਾ ਨ ਜਾਇ ॥
karamee sahaj na uoopajai vin sahajai sahasaa na jai ||
By religious rituals, intuitive poise is not found; without intuitive poise, skepticism does not depart.
ਨਹ ਜਾਇ ਸਹਸਾ ਕਿਤੈ ਸੰਜਮਿ ਰਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਏ ॥
neh jai sahasaa kitai sa(n)jam rahe karam kamaae ||
Skepticism does not depart by contrived actions; everybody is tired of performing these rituals.
ਸਹਸੈ ਜੀਉ ਮਲੀਣੁ ਹੈ ਕਿਤੁ ਸੰਜਮਿ ਧੋਤਾ ਜਾਏ ॥
sahasai jeeau maleen hai kit sa(n)jam dhotaa jaae ||
The soul is polluted by skepticism; how can it be cleansed?
ਮੰਨੁ ਧੋਵਹੁ ਸਬਦਿ ਲਾਗਹੁ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹਹੁ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥
ma(n)n dhovahu sabadh laagahu har siau rahahu chit lai ||
Wash your mind by attaching it to the Shabad, and keep your consciousness focused on the Lord.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਹਜੁ ਉਪਜੈ ਇਹੁ ਸਹਸਾ ਇਵ ਜਾਇ ॥੧੮॥
kahai naanak gur parasaadhee sahaj upajai ih sahasaa iv jai ||18||
Says Nanak, by Guru's Grace, intuitive poise is produced, and this skepticism is dispelled. ||18||
ਜੀਅਹੁ ਮੈਲੇ ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲ ॥
jeeahu maile baaharahu niramal ||
Inwardly polluted, and outwardly pure.
ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲ ਜੀਅਹੁ ਤ ਮੈਲੇ ਤਿਨੀ ਜਨਮੁ ਜੂਐ ਹਾਰਿਆ ॥
baaharahu niramal jeeahu ta maile tinee janam jooaai haariaa ||
Those who are outwardly pure and yet polluted within, lose their lives in the gamble.
ਏਹ ਤਿਸਨਾ ਵਡਾ ਰੋਗੁ ਲਗਾ ਮਰਣੁ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥
eh tisanaa vaddaa rog lagaa maran manahu visaariaa ||
They contract this terrible disease of desire, and in their minds, they forget about dying.
ਵੇਦਾ ਮਹਿ ਨਾਮੁ ਉਤਮੁ ਸੋ ਸੁਣਹਿ ਨਾਹੀ ਫਿਰਹਿ ਜਿਉ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥
vedhaa meh naam utam so suneh naahee fireh jiau betaaliaa ||
In the Vedas, the ultimate objective is the Naam, the Name of the Lord; but they do not hear this, and they wander around like demons.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਜਿਨ ਸਚੁ ਤਜਿਆ ਕੂੜੇ ਲਾਗੇ ਤਿਨੀ ਜਨਮੁ ਜੂਐ ਹਾਰਿਆ ॥੧੯॥
kahai naanak jin sach tajiaa kooRe laage tinee janam jooaai haariaa ||19||
Says Nanak, those who forsake Truth and cling to falsehood, lose their lives in the gamble. ||19||
ਜੀਅਹੁ ਨਿਰਮਲ ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲ ॥
jeeahu niramal baaharahu niramal ||
Inwardly pure, and outwardly pure.
ਬਾਹਰਹੁ ਤ ਨਿਰਮਲ ਜੀਅਹੁ ਨਿਰਮਲ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਕਰਣੀ ਕਮਾਣੀ ॥
baaharahu ta niramal jeeahu niramal satigur te karanee kamaanee ||
Those who are outwardly pure and also pure within, through the Guru, perform good deeds.
ਕੂੜ ਕੀ ਸੋਇ ਪਹੁਚੈ ਨਾਹੀ ਮਨਸਾ ਸਚਿ ਸਮਾਣੀ ॥
kooR kee soi pahuchai naahee manasaa sach samaanee ||
Not even an iota of falsehood touches them; their hopes are absorbed in the Truth.
ਜਨਮੁ ਰਤਨੁ ਜਿਨੀ ਖਟਿਆ ਭਲੇ ਸੇ ਵਣਜਾਰੇ ॥
janam ratan jinee khaTiaa bhale se vanajaare ||
Those who earn the jewel of this human life, are the most excellent of merchants.
ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਜਿਨ ਮੰਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸਦਾ ਰਹਹਿ ਗੁਰ ਨਾਲੇ ॥੨੦॥
kahai naanak jin ma(n)n niramal sadhaa raheh gur naale ||20||
Says Nanak, those whose minds are pure, abide with the Guru forever. ||20||
ਜੇ ਕੋ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਸੇਤੀ ਸਨਮੁਖੁ ਹੋਵੈ ॥
je ko sikh guroo setee sanamukh hovai ||
If a Sikh turns to the Guru with sincere faith, as sunmukh
ਹੋਵੈ ਤ ਸਨਮੁਖੁ ਸਿਖੁ ਕੋਈ ਜੀਅਹੁ ਰਹੈ ਗੁਰ ਨਾਲੇ ॥
hovai ta sanamukh sikh koiee jeeahu rahai gur naale ||
if a Sikh turns to the Guru with sincere faith, as sunmukh, his soul abides with the Guru.
ਗੁਰ ਕੇ ਚਰਨ ਹਿਰਦੈ ਧਿਆਏ ਅੰਤਰ ਆਤਮੈ ਸਮਾਲੇ ॥
gur ke charan hiradhai dhiaae a(n)tar aatamai samaale ||
Within his heart, he meditates on the lotus feet of the Guru; deep within his soul, he contemplates Him.
ਆਪੁ ਛਡਿ ਸਦਾ ਰਹੈ ਪਰਣੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਏ ॥
aap chhadd sadhaa rahai paranai gur bin avar na jaanai koe ||
Renouncing selfishness and conceit, he remains always on the side of the Guru; he does not know anyone except the Guru.