ਓਨੑੀ ਮੰਦੈ ਪੈਰੁ ਨ ਰਖਿਓ ਕਰਿ ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਧਰਮੁ ਕਮਾਇਆ ॥
on(h)ee ma(n)dhai pair na rakhio kar sukirat dharam kamaiaa ||
They do not place their feet in sin, but do good deeds and live righteously in Dharma.
ਓਨੑੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋੜੇ ਬੰਧਨਾ ਅੰਨੁ ਪਾਣੀ ਥੋੜਾ ਖਾਇਆ ॥
on(h)ee dhuneeaa toRe ba(n)dhanaa a(n)n paanee thoRaa khaiaa ||
They burn away the bonds of the world, and eat a simple diet of grain and water.
ਤੂੰ ਬਖਸੀਸੀ ਅਗਲਾ ਨਿਤ ਦੇਵਹਿ ਚੜਹਿ ਸਵਾਇਆ ॥
too(n) bakhaseesee agalaa nit dheveh chaReh savaiaa ||
You are the Great Forgiver; You give continually, more and more each day.
ਵਡਿਆਈ ਵਡਾ ਪਾਇਆ ॥੭॥
vaddiaaiee vaddaa paiaa ||7||
By His greatness, the Great Lord is obtained. ||7||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਪੁਰਖਾਂ ਬਿਰਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤਟਾਂ ਮੇਘਾਂ ਖੇਤਾਂਹ ॥
purakhaa(n) birakhaa(n) teerathaa(n) taTaa(n) meghaa(n) khetaa(n)h ||
Men, trees, sacred shrines of pilgrimage, banks of sacred rivers, clouds, fields,
ਦੀਪਾਂ ਲੋਆਂ ਮੰਡਲਾਂ ਖੰਡਾਂ ਵਰਭੰਡਾਂਹ ॥
dheepaa(n) loaa(n) ma(n)ddalaa(n) kha(n)ddaa(n) varabha(n)ddaa(n)h ||
islands, continents, worlds, solar systems, and universes;
ਅੰਡਜ ਜੇਰਜ ਉਤਭੁਜਾਂ ਖਾਣੀ ਸੇਤਜਾਂਹ ॥
a(n)ddaj jeraj utabhujaa(n) khaanee setajaa(n)h ||
the four sources of creation - born of eggs, born of the womb, born of the earth and born of sweat;
ਸੋ ਮਿਤਿ ਜਾਣੈ ਨਾਨਕਾ ਸਰਾਂ ਮੇਰਾਂ ਜੰਤਾਹ ॥
so mit jaanai naanakaa saraa(n) meraa(n) ja(n)taeh ||
oceans, mountains, and all beings - O Nanak, He alone knows their condition.
ਨਾਨਕ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕੈ ਸੰਮਾਲੇ ਸਭਨਾਹ ॥
naanak ja(n)t upai kai sa(n)maale sabhanaeh ||
O Nanak, having created the living beings, He cherishes them all.
ਜਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕਰਣਾ ਕੀਆ ਚਿੰਤਾ ਭਿ ਕਰਣੀ ਤਾਹ ॥
jin karatai karanaa keeaa chi(n)taa bh karanee taeh ||
The Creator who created the creation, takes care of it as well.
ਸੋ ਕਰਤਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ਜਗੁ ॥
so karataa chi(n)taa kare jin upaiaa jag ||
He, the Creator who formed the world, cares for it.
ਤਿਸੁ ਜੋਹਾਰੀ ਸੁਅਸਤਿ ਤਿਸੁ ਤਿਸੁ ਦੀਬਾਣੁ ਅਭਗੁ ॥
tis johaaree suasat tis tis dheebaan abhag ||
Unto Him I bow and offer my reverence; His Royal Court is eternal.
ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਕਿਆ ਟਿਕਾ ਕਿਆ ਤਗੁ ॥੧॥
naanak sache naam bin kiaa Tikaa kiaa tag ||1||
O Nanak, without the True Name, of what use is the frontal mark of the Hindus, or their sacred thread? ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਲਖ ਨੇਕੀਆ ਚੰਗਿਆਈਆ ਲਖ ਪੁੰਨਾ ਪਰਵਾਣੁ ॥
lakh nekeeaa cha(n)giaaieeaa lakh pu(n)naa paravaan ||
Hundreds of thousands of virtues and good actions, and hundreds of thousands of blessed charities,
ਲਖ ਤਪ ਉਪਰਿ ਤੀਰਥਾਂ ਸਹਜ ਜੋਗ ਬੇਬਾਣ ॥
lakh tap upar teerathaa(n) sahaj jog bebaan ||
hundreds of thousands of penances at sacred shrines, and the practice of Sehj Yoga in the wilderness,
ਲਖ ਸੂਰਤਣ ਸੰਗਰਾਮ ਰਣ ਮਹਿ ਛੁਟਹਿ ਪਰਾਣ ॥
lakh sooratan sa(n)garaam ran meh chhuTeh paraan ||
hundreds of thousands of courageous actions and giving up the breath of life on the field of battle,
ਲਖ ਸੁਰਤੀ ਲਖ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਪੜੀਅਹਿ ਪਾਠ ਪੁਰਾਣ ॥
lakh suratee lakh giaan dhiaan paRe'eh paaTh puraan ||
hundreds of thousands of divine understandings, hundreds of thousands of divine wisdoms and meditations and readings of the Vedas and the Puraanas
ਜਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕਰਣਾ ਕੀਆ ਲਿਖਿਆ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ॥
jin karatai karanaa keeaa likhiaa aavan jaan ||
- before the Creator who created the creation, and who ordained coming and going,
ਨਾਨਕ ਮਤੀ ਮਿਥਿਆ ਕਰਮੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥
naanak matee mithiaa karam sachaa neesaan ||2||
O Nanak, all these things are false. True is the Insignia of His Grace. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ ਤੂੰ ਜਿਨਿ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਾਇਆ ॥
sachaa saahib ek too(n) jin sacho sach varataiaa ||
You alone are the True Lord. The Truth of Truths is pervading everywhere.
ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਦੇਹਿ ਤਿਸੁ ਮਿਲੈ ਸਚੁ ਤਾ ਤਿਨੑੀ ਸਚੁ ਕਮਾਇਆ ॥
jis too(n) dheh tis milai sach taa tin(h)ee sach kamaiaa ||
He alone receives the Truth, unto whom You give it; then, he practices Truth.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਜਿਨੑ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਸਚੁ ਵਸਾਇਆ ॥
satigur miliaai sach paiaa jin(h) kai hiradhai sach vasaiaa ||
Meeting the True Guru, Truth is found. In His Heart, Truth is abiding.
ਮੂਰਖ ਸਚੁ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ਮਨਮੁਖੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥
moorakh sach na jaanan(h)ee manmukhee janam gavaiaa ||
The fools do not know the Truth. The self-willed manmukhs waste their lives away in vain.
ਵਿਚਿ ਦੁਨੀਆ ਕਾਹੇ ਆਇਆ ॥੮॥
vich dhuneeaa kaahe aaiaa ||8||
Why have they even come into the world? ||8||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਪੜਿ ਪੜਿ ਗਡੀ ਲਦੀਅਹਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਭਰੀਅਹਿ ਸਾਥ ॥
paR paR gaddee ladhe'eeh paR paR bhare'eh saath ||
You may read and read loads of books; you may read and study vast multitudes of books.
ਪੜਿ ਪੜਿ ਬੇੜੀ ਪਾਈਐ ਪੜਿ ਪੜਿ ਗਡੀਅਹਿ ਖਾਤ ॥
paR paR beRee paieeaai paR paR gadde'eeh khaat ||
You may read and read boat-loads of books; you may read and read and fill pits with them.
ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਬਰਸ ਬਰਸ ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਮਾਸ ॥
paRe'eh jete baras baras paRe'eh jete maas ||
You may read them year after year; you may read them as many months are there are.
ਪੜੀਐ ਜੇਤੀ ਆਰਜਾ ਪੜੀਅਹਿ ਜੇਤੇ ਸਾਸ ॥
paReeaai jetee aarajaa paRe'eh jete saas ||
You may read them all your life; you may read them with every breath.
ਨਾਨਕ ਲੇਖੈ ਇਕ ਗਲ ਹੋਰੁ ਹਉਮੈ ਝਖਣਾ ਝਾਖ ॥੧॥
naanak lekhai ik gal hor haumai jhakhanaa jhaakh ||1||
O Nanak, only one thing is of any account: everything else is useless babbling and idle talk in ego. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਲਿਖਿ ਲਿਖਿ ਪੜਿਆ ॥
likh likh paRiaa ||
The more one writes and reads,
ਤੇਤਾ ਕੜਿਆ ॥
tetaa kaRiaa ||
the more one burns.
ਬਹੁ ਤੀਰਥ ਭਵਿਆ ॥
bahu teerath bhaviaa ||
The more one wanders at sacred shrines of pilgrimage,
ਤੇਤੋ ਲਵਿਆ ॥
teto laviaa ||
the more one talks uselessly.
ਬਹੁ ਭੇਖ ਕੀਆ ਦੇਹੀ ਦੁਖੁ ਦੀਆ ॥
bahu bhekh keeaa dhehee dhukh dheeaa ||
The more one wears religious robes, the more pain he causes his body.
ਸਹੁ ਵੇ ਜੀਆ ਅਪਣਾ ਕੀਆ ॥
sahu ve jeeaa apanaa keeaa ||
O my soul, you must endure the consequences of your own actions.
ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਇਆ ਸਾਦੁ ਗਵਾਇਆ ॥
a(n)n na khaiaa saadh gavaiaa ||
One who does not eat the corn, misses out on the taste.
ਬਹੁ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ਦੂਜਾ ਭਾਇਆ ॥
bahu dhukh paiaa dhoojaa bhaiaa ||
One obtains great pain, in the love of duality.
ਬਸਤ੍ਰ ਨ ਪਹਿਰੈ ॥
basatr na pahirai ||
One who does not wear any clothes,
ਅਹਿਨਿਸਿ ਕਹਰੈ ॥
ahinis kaharai ||
suffers night and day.
ਮੋਨਿ ਵਿਗੂਤਾ ॥
mon vigootaa ||
Through silence, he is ruined.
ਕਿਉ ਜਾਗੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਸੂਤਾ ॥
kiau jaagai gur bin sootaa ||
How can the sleeping one be awakened without the Guru?
ਪਗ ਉਪੇਤਾਣਾ ॥
pag upetaanaa ||
One who goes barefoot
ਅਪਣਾ ਕੀਆ ਕਮਾਣਾ ॥
apanaa keeaa kamaanaa ||
suffers by his own actions.
ਅਲੁ ਮਲੁ ਖਾਈ ਸਿਰਿ ਛਾਈ ਪਾਈ ॥
al mal khaiee sir chhaiee paiee ||
One who eats filth and throws ashes on his head
ਮੂਰਖਿ ਅੰਧੈ ਪਤਿ ਗਵਾਈ ॥
moorakh a(n)dhai pat gavaiee ||
the blind fool loses his honor.
ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕਿਛੁ ਥਾਇ ਨ ਪਾਈ ॥
vin naavai kichh thai na paiee ||
Without the Name, nothing is of any use.
ਰਹੈ ਬੇਬਾਣੀ ਮੜੀ ਮਸਾਣੀ ॥
rahai bebaanee maRee masaanee ||
One who lives in the wilderness, in cemetaries and cremation grounds
ਅੰਧੁ ਨ ਜਾਣੈ ਫਿਰਿ ਪਛੁਤਾਣੀ ॥
a(n)dh na jaanai fir pachhutaanee ||
- that blind man does not know the Lord; he regrets and repents in the end.