ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥
satigur bheTe so sukh paae ||
One who meets the True Guru finds peace.
ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥
har kaa naam ma(n)n vasaae ||
He enshrines the Name of the Lord in his mind.
ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋ ਪਾਏ ॥
naanak nadhar kare so paae ||
O Nanak, when the Lord grants His Grace, He is obtained.
ਆਸ ਅੰਦੇਸੇ ਤੇ ਨਿਹਕੇਵਲੁ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥੨॥
aas a(n)dhese te nihakeval haumai sabadh jalaae ||2||
He becomes free of hope and fear, and burns away his ego with the Word of the Shabad. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਭਗਤ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਵਦੇ ਦਰਿ ਸੋਹਨਿ ਕੀਰਤਿ ਗਾਵਦੇ ॥
bhagat terai man bhaavadhe dhar sohan keerat gaavadhe ||
Your devotees are pleasing to Your Mind, Lord. They look beautiful at Your door, singing Your Praises.
ਨਾਨਕ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ਦਰਿ ਢੋਅ ਨ ਲਹਨੑੀ ਧਾਵਦੇ ॥
naanak karamaa baahare dhar ddoa na lahan(h)ee dhaavadhe ||
O Nanak, those who are denied Your Grace, find no shelter at Your Door; they continue wandering.
ਇਕਿ ਮੂਲੁ ਨ ਬੁਝਨਿੑ ਆਪਣਾ ਅਣਹੋਦਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ॥
eik mool na bujhani(h) aapanaa anahodhaa aap ganaidhe ||
Some do not understand their origins, and without cause, they display their self-conceit.
ਹਉ ਢਾਢੀ ਕਾ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਹੋਰਿ ਉਤਮ ਜਾਤਿ ਸਦਾਇਦੇ ॥
hau ddaaddee kaa neech jaat hor utam jaat sadhaidhe ||
I am the Lord's minstrel, of low social status; others call themselves high caste.
ਤਿਨੑ ਮੰਗਾ ਜਿ ਤੁਝੈ ਧਿਆਇਦੇ ॥੯॥
tin(h) ma(n)gaa j tujhai dhiaaidhe ||9||
I seek those who meditate on You. ||9||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਕੂੜੁ ਰਾਜਾ ਕੂੜੁ ਪਰਜਾ ਕੂੜੁ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥
kooR raajaa kooR parajaa kooR sabh sa(n)saar ||
False is the king, false are the subjects; false is the whole world.
ਕੂੜੁ ਮੰਡਪ ਕੂੜੁ ਮਾੜੀ ਕੂੜੁ ਬੈਸਣਹਾਰੁ ॥
kooR ma(n)ddap kooR maaRee kooR baisanahaar ||
False is the mansion, false are the skyscrapers; false are those who live in them.
ਕੂੜੁ ਸੁਇਨਾ ਕੂੜੁ ਰੁਪਾ ਕੂੜੁ ਪੈਨੑਣਹਾਰੁ ॥
kooR suinaa kooR rupaa kooR pain(h)nahaar ||
False is gold, and false is silver; false are those who wear them.
ਕੂੜੁ ਕਾਇਆ ਕੂੜੁ ਕਪੜੁ ਕੂੜੁ ਰੂਪੁ ਅਪਾਰੁ ॥
kooR kaiaa kooR kapaR kooR roop apaar ||
False is the body, false are the clothes; false is incomparable beauty.
ਕੂੜੁ ਮੀਆ ਕੂੜੁ ਬੀਬੀ ਖਪਿ ਹੋਏ ਖਾਰੁ ॥
kooR meeaa kooR beebee khap hoe khaar ||
False is the husband, false is the wife; they mourn and waste away.
ਕੂੜਿ ਕੂੜੈ ਨੇਹੁ ਲਗਾ ਵਿਸਰਿਆ ਕਰਤਾਰੁ ॥
kooR kooRai neh lagaa visariaa karataar ||
The false ones love falsehood, and forget their Creator.
ਕਿਸੁ ਨਾਲਿ ਕੀਚੈ ਦੋਸਤੀ ਸਭੁ ਜਗੁ ਚਲਣਹਾਰੁ ॥
kis naal keechai dhosatee sabh jag chalanahaar ||
With whom should I become friends, if all the world shall pass away?
ਕੂੜੁ ਮਿਠਾ ਕੂੜੁ ਮਾਖਿਉ ਕੂੜੁ ਡੋਬੇ ਪੂਰੁ ॥
kooR miThaa kooR maakhiau kooR ddobe poor ||
False is sweetness, false is honey; through falsehood, boat-loads of men have drowned.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਬੇਨਤੀ ਤੁਧੁ ਬਾਝੁ ਕੂੜੋ ਕੂੜੁ ॥੧॥
naanak vakhaanai benatee tudh baajh kooRo kooR ||1||
Nanak speaks this prayer: without You, Lord, everything is totally false. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਰਿਦੈ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥
sach taa par jaaneeaai jaa ridhai sachaa hoi ||
One knows the Truth only when the Truth is in his heart.
ਕੂੜ ਕੀ ਮਲੁ ਉਤਰੈ ਤਨੁ ਕਰੇ ਹਛਾ ਧੋਇ ॥
kooR kee mal utarai tan kare hachhaa dhoi ||
The filth of falsehood departs, and the body is washed clean.
ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਸਚਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥
sach taa par jaaneeaai jaa sach dhare piaar ||
One knows the Truth only when he bears love to the True Lord.
ਨਾਉ ਸੁਣਿ ਮਨੁ ਰਹਸੀਐ ਤਾ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥
naau sun man rahaseeaai taa paae mokh dhuaar ||
Hearing the Name, the mind is enraptured; then, he attains the gate of salvation.
ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਜੁਗਤਿ ਜਾਣੈ ਜੀਉ ॥
sach taa par jaaneeaai jaa jugat jaanai jeeau ||
One knows the Truth only when he knows the true way of life.
ਧਰਤਿ ਕਾਇਆ ਸਾਧਿ ਕੈ ਵਿਚਿ ਦੇਇ ਕਰਤਾ ਬੀਉ ॥
dharat kaiaa saadh kai vich dhei karataa beeau ||
Preparing the field of the body, he plants the Seed of the Creator.
ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਸਿਖ ਸਚੀ ਲੇਇ ॥
sach taa par jaaneeaai jaa sikh sachee lei ||
One knows the Truth only when he receives true instruction.
ਦਇਆ ਜਾਣੈ ਜੀਅ ਕੀ ਕਿਛੁ ਪੁੰਨੁ ਦਾਨੁ ਕਰੇਇ ॥
dhiaa jaanai jeea kee kichh pu(n)n dhaan karei ||
Showing mercy to other beings, he makes donations to charities.
ਸਚੁ ਤਾਂ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਆਤਮ ਤੀਰਥਿ ਕਰੇ ਨਿਵਾਸੁ ॥
sach taa(n) par jaaneeaai jaa aatam teerath kare nivaas ||
One knows the Truth only when he dwells in the sacred shrine of pilgrimage of his own soul.
ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਪੁਛਿ ਕੈ ਬਹਿ ਰਹੈ ਕਰੇ ਨਿਵਾਸੁ ॥
satiguroo no puchh kai beh rahai kare nivaas ||
He sits and receives instruction from the True Guru, and lives in accordance with His Will.
ਸਚੁ ਸਭਨਾ ਹੋਇ ਦਾਰੂ ਪਾਪ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥
sach sabhanaa hoi dhaaroo paap kaddai dhoi ||
Truth is the medicine for all; it removes and washes away our sins.
ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਬੇਨਤੀ ਜਿਨ ਸਚੁ ਪਲੈ ਹੋਇ ॥੨॥
naanak vakhaanai benatee jin sach palai hoi ||2||
Nanak speaks this prayer to those who have Truth in their laps. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਦਾਨੁ ਮਹਿੰਡਾ ਤਲੀ ਖਾਕੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤ ਮਸਤਕਿ ਲਾਈਐ ॥
dhaan mahi(n)ddaa talee khaak je milai ta masatak laieeaai ||
The gift I seek is the dust of the feet of the Saints; if I were to obtain it, I would apply it to my forehead.
ਕੂੜਾ ਲਾਲਚੁ ਛਡੀਐ ਹੋਇ ਇਕ ਮਨਿ ਅਲਖੁ ਧਿਆਈਐ ॥
kooRaa laalach chhaddeeaai hoi ik man alakh dhiaaieeaai ||
Renounce false greed, and meditate single-mindedly on the unseen Lord.
ਫਲੁ ਤੇਵੇਹੋ ਪਾਈਐ ਜੇਵੇਹੀ ਕਾਰ ਕਮਾਈਐ ॥
fal teveho paieeaai jevehee kaar kamaieeaai ||
As are the actions we commit, so are the rewards we receive.
ਜੇ ਹੋਵੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਾ ਧੂੜਿ ਤਿਨੑਾ ਦੀ ਪਾਈਐ ॥
je hovai poorab likhiaa taa dhooR tin(h)aa dhee paieeaai ||
If it is so pre-ordained, then one obtains the dust of the feet of the Saints.
ਮਤਿ ਥੋੜੀ ਸੇਵ ਗਵਾਈਐ ॥੧੦॥
mat thoRee sev gavaieeaai ||10||
But through small-mindedness, we forfeit the merits of selfless service. ||10||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
Shalok, First Mehla:
ਸਚਿ ਕਾਲੁ ਕੂੜੁ ਵਰਤਿਆ ਕਲਿ ਕਾਲਖ ਬੇਤਾਲ ॥
sach kaal kooR varatiaa kal kaalakh betaal ||
There is a famine of Truth; falsehood prevails, and the blackness of the Dark Age of Kali Yuga has turned men into demons.
ਬੀਉ ਬੀਜਿ ਪਤਿ ਲੈ ਗਏ ਅਬ ਕਿਉ ਉਗਵੈ ਦਾਲਿ ॥
beeau beej pat lai ge ab kiau ugavai dhaal ||
Those who planted their seed have departed with honor; now, how can the shattered seed sprout?
ਜੇ ਇਕੁ ਹੋਇ ਤ ਉਗਵੈ ਰੁਤੀ ਹੂ ਰੁਤਿ ਹੋਇ ॥
je ik hoi ta ugavai rutee hoo rut hoi ||
If the seed is whole, and it is the proper season, then the seed will sprout.
ਨਾਨਕ ਪਾਹੈ ਬਾਹਰਾ ਕੋਰੈ ਰੰਗੁ ਨ ਸੋਇ ॥
naanak paahai baaharaa korai ra(n)g na soi ||
O Nanak, without treatment, the raw fabric cannot be dyed.
ਭੈ ਵਿਚਿ ਖੁੰਬਿ ਚੜਾਈਐ ਸਰਮੁ ਪਾਹੁ ਤਨਿ ਹੋਇ ॥
bhai vich khu(n)b chaRaieeaai saram paahu tan hoi ||
In the Fear of God it is bleached white, if the treatment of modesty is applied to the cloth of the body.
ਨਾਨਕ ਭਗਤੀ ਜੇ ਰਪੈ ਕੂੜੈ ਸੋਇ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥
naanak bhagatee je rapai kooRai soi na koi ||1||
O Nanak, if one is imbued with devotional worship, his reputation is not false. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਲਬੁ ਪਾਪੁ ਦੁਇ ਰਾਜਾ ਮਹਤਾ ਕੂੜੁ ਹੋਆ ਸਿਕਦਾਰੁ ॥
lab paap dhui raajaa mahataa kooR hoaa sikadhaar ||
Greed and sin are the king and prime minister; falsehood is the treasurer.
ਕਾਮੁ ਨੇਬੁ ਸਦਿ ਪੁਛੀਐ ਬਹਿ ਬਹਿ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥
kaam neb sadh puchheeaai beh beh kare beechaar ||
Sexual desire, the chief advisor, is summoned and consulted; they all sit together and contemplate their plans.