ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਗੁਮਾਨੁ ॥
har sukhadhaataa man vasai haumai jai gumaan ||
The Lord, the Giver of peace, shall dwell in your mind, and your egotism and pride shall depart.
ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਤਾ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਧਿਆਨੁ ॥੨॥
naanak nadharee paieeaai taa anadhin laagai dhiaan ||2||
O Nanak, when the Lord bestows His Glance of Grace, then, night and day, one centers his meditation on the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਵਿਤਾ ॥
sat sa(n)tokh sabh sach hai gurmukh pavitaa ||
The Gurmukh is totally truthful, content and pure.
ਅੰਦਰਹੁ ਕਪਟੁ ਵਿਕਾਰੁ ਗਇਆ ਮਨੁ ਸਹਜੇ ਜਿਤਾ ॥
a(n)dharahu kapaT vikaar giaa man sahaje jitaa ||
Deception and wickedness have departed from within him, and he easily conquers his mind.
ਤਹ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਅਨੰਦ ਰਸੁ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਿਤਾ ॥
teh jot pragaas ana(n)dh ras agiaan gavitaa ||
There, the Divine Light and the essence of bliss are manifest, and ignorance is eliminated.
ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਰਵੈ ਗੁਣ ਪਰਗਟੁ ਕਿਤਾ ॥
anadhin har ke gun ravai gun paragaT kitaa ||
Night and day, he sings the Glorious Praises of the Lord, and manifests the excellence of the Lord.
ਸਭਨਾ ਦਾਤਾ ਏਕੁ ਹੈ ਇਕੋ ਹਰਿ ਮਿਤਾ ॥੯॥
sabhanaa dhaataa ek hai iko har mitaa ||9||
The One Lord is the Giver of all; the Lord alone is our friend. ||9||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦੇ ਸੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੁ ਕਹੀਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
braham bi(n)dhe so braahaman kaheeaai j anadhin har liv laae ||
One who understands God, who lovingly centers his mind on the Lord night and day, is called a Brahmin.
ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਛੈ ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ ਕਮਾਵੈ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਤਿਸੁ ਜਾਏ ॥
satigur puchhai sach sa(n)jam kamaavai haumai rog tis jaae ||
Consulting the True Guru, he practices Truth and self-restraint, and he is rid of the disease of ego.
ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਏ ॥
har gun gaavai gun sa(n)grahai jotee jot milaae ||
He sings the Glorious Praises of the Lord, and gathers in His Praises; his light is blended with the Light.
ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਜਿ ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਸਮਾਏ ॥
eis jug meh ko viralaa braham giaanee j haumai meT samaae ||
In this world, one who knows God is very rare; eradicating ego, he is absorbed in God.
ਨਾਨਕ ਤਿਸ ਨੋ ਮਿਲਿਆ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ॥੧॥
naanak tis no miliaa sadhaa sukh paieeaai j anadhin har naam dhiaae ||1||
O Nanak, meeting him, peace is obtained; night and day, he meditates on the Lord's Name. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਅੰਤਰਿ ਕਪਟੁ ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਰਸਨਾ ਝੂਠੁ ਬੋਲਾਇ ॥
a(n)tar kapaT manmukh agiaanee rasanaa jhooTh bolai ||
Within the ignorant self-willed manmukh is deception; with his tongue, he speaks lies.
ਕਪਟਿ ਕੀਤੈ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੀਜੈ ਨਿਤ ਵੇਖੈ ਸੁਣੈ ਸੁਭਾਇ ॥
kapaT keetai har purakh na bheejai nit vekhai sunai subhai ||
Practicing deception, he does not please the Lord God, who always sees and hears with natural ease.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਜਾਇ ਜਗੁ ਪਰਬੋਧੈ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਸੁਆਇ ॥
dhoojai bhai jai jag parabodhai bikh maiaa moh suaai ||
In the love of duality, he goes to instruct the world, but he is engrossed in the poison of Maya and attachment to pleasure.
ਇਤੁ ਕਮਾਣੈ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥
eit kamaanai sadhaa dhukh paavai ja(n)mai marai fir aavai jai ||
By doing so, he suffers in constant pain; he is born and then dies, and comes and goes again and again.
ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਚੁਕਈ ਵਿਚਿ ਵਿਸਟਾ ਪਚੈ ਪਚਾਇ ॥
sahasaa mool na chukiee vich visaTaa pachai pachai ||
His doubts do not leave him at all, and he rots away in manure.
ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਾਇ ॥
jis no kirapaa kare meraa suaamee tis gur kee sikh sunai ||
One, unto whom my Lord Master shows His Mercy, listens to the Guru's Teachings.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਗਾਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਅੰਤਿ ਛਡਾਇ ॥੨॥
har naam dhiaavai har naamo gaavai har naamo a(n)t chhaddai ||2||
He meditates on the Lord's Name, and sings the Lord's Name; in the end, the Lord's Name will deliver him. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਨਾ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਇਓਨੁ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥
jinaa hukam manaion te poore sa(n)saar ||
Those who obey the Hukam of the Lord's Command, are the perfect persons in the world.
ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵਨਿੑ ਆਪਣਾ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥
saahib sevani(h) aapanaa poorai sabadh veechaar ||
They serve their Lord Master, and reflect upon the Perfect Word of the Shabad.
ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਪਿਆਰਿ ॥
har kee sevaa chaakaree sachai sabadh piaar ||
They serve the Lord, and love the True Word of the Shabad.
ਹਰਿ ਕਾ ਮਹਲੁ ਤਿਨੑੀ ਪਾਇਆ ਜਿਨੑ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ॥
har kaa mahal tin(h)ee paiaa jin(h) haumai vichahu maar ||
They attain the Mansion of the Lord's Presence, as they eradicate egotism from within.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧੦॥
naanak gurmukh mil rahe jap har naamaa ur dhaar ||10||
O Nanak, the Gurmukhs remain united with Him, chanting the Name of the Lord, and enshrining it within their hearts. ||10||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਨ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥
gurmukh dhiaan sahaj dhun upajai sach naam chit laiaa ||
The Gurmukh meditates on the Lord; the celestial sound-current resounds within him, and he focuses his consciousness on the True Name.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਨਦਿਨੁ ਰਹੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥
gurmukh anadhin rahai ra(n)g raataa har kaa naam man bhaiaa ||
The Gurmukh remains imbued with the Lord's Love, night and day; his mind is pleased with the Name of the Lord.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਵੇਖਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਹਜਿ ਰੰਗੁ ਲਾਇਆ ॥
gurmukh har vekheh gurmukh har boleh gurmukh har sahaj ra(n)g laiaa ||
The Gurmukh beholds the Lord, the Gurmukh speaks of the Lord, and the Gurmukh naturally loves the Lord.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ਤਿਮਰ ਅਗਿਆਨੁ ਅਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥
naanak gurmukh giaan paraapat hovai timar agiaan adher chukaiaa ||
O Nanak, the Gurmukh attains spiritual wisdom, and the pitch-black darkness of ignorance is dispelled.
ਜਿਸ ਨੋ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਧੁਰਿ ਪੂਰਾ ਤਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧॥
jis no karam hovai dhur pooraa tin gurmukh har naam dhiaaiaa ||1||
One who is blessed by the Perfect Lord's Grace - as Gurmukh, he meditates on the Lord's Name. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨਾ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥
satigur jinaa na sevio sabadh na lago piaar ||
Those who do not serve the True Guru do not embrace love for the Word of the Shabad.
ਸਹਜੇ ਨਾਮੁ ਨ ਧਿਆਇਆ ਕਿਤੁ ਆਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ॥
sahaje naam na dhiaaiaa kit aaiaa sa(n)saar ||
They do not meditate on the Celestial Naam, the Name of the Lord - why did they even bother to come into the world?
ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਈਐ ਵਿਸਟਾ ਸਦਾ ਖੁਆਰੁ ॥
fir fir joonee paieeaai visaTaa sadhaa khuaar ||
Time and time again, they are reincarnated, and they rot away forever in manure.
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿਆ ਨਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ॥
kooRai laalach lagiaa naa uravaar na paar ||
They are attached to false greed; they are not on this shore, nor on the one beyond.