ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਹਿ ॥੧॥
naanak bin satigur seve jam pur badhe maareean muh kaalai uTh jaeh ||1||
O Nanak, without serving the True Guru, they are bound and beaten in the City of Death; they arise and depart with blackened faces. ||1||
ਮਹਲਾ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਜਾਲਉ ਐਸੀ ਰੀਤਿ ਜਿਤੁ ਮੈ ਪਿਆਰਾ ਵੀਸਰੈ ॥
jaalau aaisee reet jit mai piaaraa veesarai ||
Burn away those rituals which lead you to forget the Beloved Lord.
ਨਾਨਕ ਸਾਈ ਭਲੀ ਪਰੀਤਿ ਜਿਤੁ ਸਾਹਿਬ ਸੇਤੀ ਪਤਿ ਰਹੈ ॥੨॥
naanak saiee bhalee pareet jit saahib setee pat rahai ||2||
O Nanak, sublime is that love, which preserves my honor with my Lord Master. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਸੇਵੀਐ ਹਰਿ ਇਕੁ ਧਿਆਈਐ ॥
har iko dhaataa seveeaai har ik dhiaaieeaai ||
Serve the One Lord, the Great Giver; meditate on the One Lord.
ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ਮੰਗੀਐ ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਪਾਈਐ ॥
har iko dhaataa ma(n)geeaai man chi(n)dhiaa paieeaai ||
Beg from the One Lord, the Great Giver, and you shall obtain your heart's desires.
ਜੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਹੁ ਮੰਗੀਐ ਤਾ ਲਾਜ ਮਰਾਈਐ ॥
je dhooje paasahu ma(n)geeaai taa laaj maraieeaai ||
But if you beg from another, then you shall be shamed and destroyed.
ਜਿਨਿ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨਿ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਸਭ ਭੁਖ ਗਵਾਈਐ ॥
jin seviaa tin fal paiaa tis jan kee sabh bhukh gavaieeaai ||
One who serves the Lord obtains the fruits of his rewards; all of his hunger is satisfied.
ਨਾਨਕੁ ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨ ਅਨਦਿਨੁ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥੧੦॥
naanak tin viTahu vaariaa jin anadhin hiradhai har naam dhiaaieeaai ||10||
Nanak is a sacrifice to those, who night and day, meditate within their hearts on the Name of the Lord. ||10||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੰਉ ਆਪਿ ਤੁਠਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਆਪੇ ਲਇਅਨੁ ਜਨ ਲਾਇ ॥
bhagat janaa ka(n)au aap tuThaa meraa piaaraa aape lian jan lai ||
He Himself is pleased with His humble devotees; my Beloved Lord attaches them to Himself.
ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕਉ ਦਿਤੀਅਨੁ ਸਿਰਿ ਛਤੁ ਸਚਾ ਹਰਿ ਬਣਾਇ ॥
paatisaahee bhagat janaa kau dhiteean sir chhat sachaa har banai ||
The Lord blesses His humble devotees with royalty; He fashions the true crown upon their heads.
ਸਦਾ ਸੁਖੀਏ ਨਿਰਮਲੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥
sadhaa sukhe'ee niramale satigur kee kaar kamai ||
They are always at peace, and immaculately pure; they perform service for the True Guru.
ਰਾਜੇ ਓਇ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਭਿੜਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਹਿ ॥
raaje oi na aakhe'eeh bhiR mareh fir joonee paeh ||
They are not said to be kings, who die in conflict, and then enter again the cycle of reincarnation.
ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਕਂੀ ਵਢਂੀ ਫਿਰਹਿ ਸੋਭਾ ਮੂਲਿ ਨ ਪਾਹਿ ॥੧॥
naanak vin naavai naka(n)ee vadda(n)ee fireh sobhaa mool na paeh ||1||
O Nanak, without the Name of the Lord, they wander about with their noses cut off in disgrace; they get no respect at all. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਸੁਣਿ ਸਿਖਿਐ ਸਾਦੁ ਨ ਆਇਓ ਜਿਚਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦਿ ਨ ਲਾਗੈ ॥
sun sikhiaai saadh na aaio jichar gurmukh sabadh na laagai ||
Hearing the teachings, he does not appreciate them, as long as he is not Gurmukh, attached to the Word of the Shabad.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਿਚਹੁ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥
satigur seviaai naam man vasai vichahu bhram bhau bhaagai ||
Serving the True Guru, the Naam comes to abide in the mind, and doubts and fears run away.
ਜੇਹਾ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਹੋਵੈ ਤਾ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥
jehaa satigur no jaanai teho hovai taa sach naam liv laagai ||
As he knows the True Guru, so he is transformed, and then, he lovingly focuses his consciousness on the Naam.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਦਰਿ ਸੋਹਨਿ ਆਗੈ ॥੨॥
naanak naam milai vaddiaaiee har dhar sohan aagai ||2||
O Nanak, through the Naam, the Name of the Lord, greatness is obtained; he shall be resplendent in the Court of the Lord hereafter. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਮਨਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ ਗੁਰੁ ਪੂਜਣ ਆਵਹਿ ॥
gursikhaa(n) man har preet hai gur poojan aaveh ||
The minds of the Gursikhs are filled with the love of the Lord; they come and worship the Guru.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਣੰਜਹਿ ਰੰਗ ਸਿਉ ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਲੈ ਜਾਵਹਿ ॥
har naam vana(n)jeh ra(n)g siau laahaa har naam lai jaaveh ||
They trade lovingly in the Lord's Name, and depart after earning the profit of the Lord's Name.
ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਭਾਵਹਿ ॥
gursikhaa ke mukh ujale har dharageh bhaaveh ||
The faces of the Gursikhs are radiant; in the Court of the Lord, they are approved.
ਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੋਹਲੁ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕਾ ਵਡਭਾਗੀ ਸਿਖ ਗੁਣ ਸਾਂਝ ਕਰਾਵਹਿ ॥
gur satigur bohal har naam kaa vaddabhaagee sikh gun saa(n)jh karaaveh ||
The Guru, the True Guru, is the treasure of the Lord's Name; how very fortunate are the Sikhs who share in this treasure of virtue.
ਤਿਨਾ ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੰਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ॥੧੧॥
tinaa gursikhaa ka(n)au hau vaariaa jo bahadhiaa uThadhiaa har naam dhiaaveh ||11||
I am a sacrifice to those Gursikhs who, sitting and standing, meditate on the Lord's Name. ||11||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥
naanak naam nidhaan hai gurmukh paiaa jai ||
O Nanak, the Naam, the Name of the Lord, is the treasure, which the Gurmukhs obtain.
ਮਨਮੁਖ ਘਰਿ ਹੋਦੀ ਵਥੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਅੰਧੇ ਭਉਕਿ ਮੁਏ ਬਿਲਲਾਇ ॥੧॥
manmukh ghar hodhee vath na jaananee a(n)dhe bhauk mue bilalai ||1||
The self-willed manmukhs are blind; they do not realize that it is within their own home. They die barking and crying. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਕੰਚਨ ਕਾਇਆ ਨਿਰਮਲੀ ਜੋ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਸਚਿ ਲਾਗੀ ॥
ka(n)chan kaiaa niramalee jo sach naam sach laagee ||
That body is golden and immaculate, which is attached to the True Name of the True Lord.
ਨਿਰਮਲ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੀ ॥
niramal jot nira(n)jan paiaa gurmukh bhram bhau bhaagee ||
The Gurmukh obtains the Pure Light of the Luminous Lord, and his doubts and fears run away.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਬੈਰਾਗੀ ॥੨॥
naanak gurmukh sadhaa sukh paaveh anadhin har bairaagee ||2||
O Nanak, the Gurmukhs find lasting peace; night and day, they remain detached, while in the Love of the Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਸੇ ਗੁਰਸਿਖ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਜਿਨੀ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਸੁਣਿਆ ਹਰਿ ਕੰਨੀ ॥
se gursikh dhan dha(n)n hai jinee gur upadhes suniaa har ka(n)nee ||
Blessed, blessed are those Gursikhs, who, with their ears, listen to the Guru's Teachings about the Lord.
ਗੁਰਿ ਸਤਿਗੁਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਤਿਨਿ ਹੰਉਮੈ ਦੁਬਿਧਾ ਭੰਨੀ ॥
gur satigur naam dhiraRaiaa tin ha(n)aumai dhubidhaa bha(n)nee ||
The Guru, the True Guru, implants the Naam within them, and their egotism and duality are silenced.
ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਵੈ ਕੋ ਮਿਤ੍ਰੁ ਨਾਹੀ ਵੀਚਾਰਿ ਡਿਠਾ ਹਰਿ ਜੰਨੀ ॥
bin har naavai ko mitr naahee veechaar ddiThaa har ja(n)nee ||
There is no friend, other than the Name of the Lord; the Lord's humble servants reflect upon this and see.