ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਪਰਥਾਇ ਸਾਖੀ ਮਹਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਦੇ ਸਾਝੀ ਸਗਲ ਜਹਾਨੈ ॥
parathai saakhee mahaa purakh boladhe saajhee sagal jahaanai ||
Great men speak the teachings by relating them to individual situations, but the whole world shares in them.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਭਉ ਕਰੇ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ॥
gurmukh hoi su bhau kare aapanaa aap pachhaanai ||
One who becomes Gurmukh knows the Fear of God, and realizes his own self.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥
gur parasaadhee jeevat marai taa man hee te man maanai ||
If, by Guru's Grace, one remains dead while yet alive, the mind becomes content in itself.
ਜਿਨ ਕਉ ਮਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ਨਾਨਕ ਸੇ ਕਿਆ ਕਥਹਿ ਗਿਆਨੈ ॥੧॥
jin kau man kee parateet naahee naanak se kiaa katheh giaanai ||1||
Those who have no faith in their own minds, O Nanak - how can they speak of spiritual wisdom? ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਅੰਤਿ ਦੁਖੁ ਪਹੁਤਾ ਆਇ ॥
gurmukh chit na laio a(n)t dhukh pahutaa aai ||
Those who do not focus their consciousness on the Lord, as Gurmukh, suffer pain and grief in the end.
ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਧਿਆਂ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥
a(n)dharahu baaharahu a(n)dhiaa(n) sudh na kaiee pai ||
They are blind, inwardly and outwardly, and they do not understand anything.
ਪੰਡਿਤ ਤਿਨ ਕੀ ਬਰਕਤੀ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਖਾਇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਨਾਇ ॥
pa(n)ddit tin kee barakatee sabh jagat khai jo rate har nai ||
O Pandit, O religious scholar, the whole world is fed for the sake of those who are attuned to the Lord's Name.
ਜਿਨ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥
jin gur kai sabadh salaahiaa har siau rahe samai ||
Those who praise the Word of the Guru's Shabad, remain blended with the Lord.
ਪੰਡਿਤ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬਰਕਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
pa(n)ddit dhoojai bhai barakat na hoviee naa dhan palai pai ||
O Pandit, O religious scholar, no one is satisfied, and no one finds true wealth through the love of duality.
ਪੜਿ ਥਕੇ ਸੰਤੋਖੁ ਨ ਆਇਓ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਵਿਹਾਇ ॥
paR thake sa(n)tokh na aaio anadhin jalat vihai ||
They have grown weary of reading scriptures, but still, they do not find contentment, and they pass their lives burning, night and day.
ਕੂਕ ਪੂਕਾਰ ਨ ਚੁਕਈ ਨਾ ਸੰਸਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥
kook pookaar na chukiee naa sa(n)saa vichahu jai ||
Their cries and complaints never end, and doubt does not depart from within them.
ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥
naanak naam vihooniaa muh kaalai uTh jai ||2||
O Nanak, without the Naam, the Name of the Lord, they rise up and depart with blackened faces. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਹਰਿ ਸਜਣ ਮੇਲਿ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਿ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ॥
har sajan mel piaare mil pa(n)th dhasaiee ||
O Beloved, lead me to meet my True Friend; meeting with Him, I shall ask Him to show me the Path.
ਜੋ ਹਰਿ ਦਸੇ ਮਿਤੁ ਤਿਸੁ ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥
jo har dhase mit tis hau bal jaiee ||
I am a sacrifice to that Friend, who shows it to me.
ਗੁਣ ਸਾਝੀ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥
gun saajhee tin siau karee har naam dhiaaiee ||
I share His Virtues with Him, and meditate on the Lord's Name.
ਹਰਿ ਸੇਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਿਤ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥
har sevee piaaraa nit sev har sukh paiee ||
I serve my Beloved Lord forever; serving the Lord, I have found peace.
ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਤਿਸੁ ਜਿਨਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੧੨॥
balihaaree satigur tis jin sojhee paiee ||12||
I am a sacrifice to the True Guru, who has imparted this understanding to me. ||12||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਪੰਡਿਤ ਮੈਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਜੇ ਵੇਦ ਪੜੈ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥
pa(n)ddit mail na chukiee je vedh paRai jug chaar ||
O Pandit, O religious scholar, your filth shall not be erased, even if you read the Vedas for four ages.
ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਮੂਲੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ॥
trai gun maiaa mool hai vich haumai naam visaar ||
The three qualities are the roots of Maya; in egotism, one forgets the Naam, the Name of the Lord.
ਪੰਡਿਤ ਭੂਲੇ ਦੂਜੈ ਲਾਗੇ ਮਾਇਆ ਕੈ ਵਾਪਾਰਿ ॥
pa(n)ddit bhoole dhoojai laage maiaa kai vaapaar ||
The Pandits are deluded, attached to duality, and they deal only in Maya.
ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਹੈ ਮੂਰਖ ਭੁਖਿਆ ਮੁਏ ਗਵਾਰ ॥
a(n)tar tirasanaa bhukh hai moorakh bhukhiaa mue gavaar ||
They are filled with thirst and hunger; the ignorant fools starve to death.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥
satigur seviaai sukh paiaa sachai sabadh veechaar ||
Serving the True Guru, peace is obtained, contemplating the True Word of the Shabad.
ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਗਈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥
a(n)dharahu tirasanaa bhukh giee sachai nai piaar ||
Hunger and thirst have departed from within me; I am in love with the True Name.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਹਜੇ ਰਜੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੧॥
naanak naam rate sahaje raje jinaa har rakhiaa ur dhaar ||1||
O Nanak, those who are imbued with the Naam, who keep the Lord clasped tightly to their hearts, are automatically satisfied. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸੇਵਿਆ ਦੁਖੁ ਲਗਾ ਬਹੁਤਾ ਆਇ ॥
manmukh har naam na seviaa dhukh lagaa bahutaa aai ||
The self-willed manmukh does not serve the Lord's Name, and so he suffers in horrible pain.
ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥
a(n)tar agiaan a(n)dher hai sudh na kaiee pai ||
He is filled with the darkness of ignorance, and he does not understand anything.
ਮਨਹਠਿ ਸਹਜਿ ਨ ਬੀਜਿਓ ਭੁਖਾ ਕਿ ਅਗੈ ਖਾਇ ॥
manahaTh sahaj na beejio bhukhaa k agai khai ||
Because of his stubborn mind, he does not plant the seeds of intuitive peace; what will he eat in the world hereafter, to satisfy his hunger?
ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਲਗਾ ਜਾਇ ॥
naam nidhaan visaariaa dhoojai lagaa jai ||
He has forgotten the treasure of the Naam; he is caught in the love of duality.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਹਿ ਵਡਿਆਈਆ ਜੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥
naanak gurmukh mileh vaddiaaieeaa je aape mel milai ||2||
O Nanak, the Gurmukhs are honored with glory, when the Lord Himself unites them in His Union. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਹਰਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗਾਵੈ ਖਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥
har rasanaa har jas gaavai kharee suhaavanee ||
The tongue which sings the Lord's Praises, is so very beautiful.
ਜੋ ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲੈ ਸਾ ਹਰਿ ਭਾਵਣੀ ॥
jo man tan mukh har bolai saa har bhaavanee ||
One who speaks the Lord's Name, with mind, body and mouth, is pleasing to the Lord.
ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਖੈ ਸਾਦੁ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵਣੀ ॥
jo gurmukh chakhai saadh saa tirapataavanee ||
That Gurmukh tastes the the sublime taste of the Lord, and is satisfied.
ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਪਿਆਰੇ ਨਿਤ ਗੁਣ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਵਣੀ ॥
gun gaavai piaare nit gun gai gunee samajhaavanee ||
She sings continually the Glorious Praises of her Beloved; singing His Glorious Praises, she is uplifted.
ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਵਣੀ ॥੧੩॥
jis hovai aap dhiaal saa satiguroo guroo bulaavanee ||13||
She is blessed with the Lord's Mercy, and she chants the Words of the Guru, the True Guru. ||13||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥
hasatee sir jiau a(n)kas hai aharan jiau sir dhei ||
The elephant offers its head to the reins, and the anvil offers itself to the hammer;
ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥
man tan aagai raakh kai uoobhee sev karei ||
just so, we offer our minds and bodies to our Guru; we stand before Him, and serve Him.