ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੇਖਣੁ ਬੋਲਣਾ ਨਾਮੁ ਜਪਤ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
gurmukh vekhan bolanaa naam japat sukh paiaa ||
The Gurmukh beholds and speaks the Naam, the Name of the Lord; chanting the Naam, he finds peace.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਪ੍ਰਗਾਸਿਆ ਤਿਮਰ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥੨॥
naanak gurmukh giaan pragaasiaa timar agiaan a(n)dher chukaiaa ||2||
O Nanak, the spiritual wisdom of the Gurmukh shines forth; the black darkness of ignorance is dispelled. ||2||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੇ ਮਰਹਿ ਗਵਾਰ ॥
manmukh maile mareh gavaar ||
The filthy, foolish, self-willed manmukhs die.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਰਮਲ ਹਰਿ ਰਾਖਿਆ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥
gurmukh niramal har raakhiaa ur dhaar ||
The Gurmukhs are immaculate and pure; they keep the Lord enshrined within their hearts.
ਭਨਤਿ ਨਾਨਕੁ ਸੁਣਹੁ ਜਨ ਭਾਈ ॥
bhanat naanak sunahu jan bhaiee ||
Prays Nanak, listen, O Siblings of Destiny!
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਹਉਮੈ ਮਲੁ ਜਾਈ ॥
satigur sevih haumai mal jaiee ||
Serve the True Guru, and the filth of your ego shall be gone.
ਅੰਦਰਿ ਸੰਸਾ ਦੂਖੁ ਵਿਆਪੇ ਸਿਰਿ ਧੰਧਾ ਨਿਤ ਮਾਰ ॥
a(n)dhar sa(n)saa dhookh viaape sir dha(n)dhaa nit maar ||
Deep within, the pain of skepticism afflicts them; their heads are constantly assaulted by worldly entanglements.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸੂਤੇ ਕਬਹੁ ਨ ਜਾਗਹਿ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰ ॥
dhoojai bhai soote kabahu na jaageh maiaa moh piaar ||
Asleep in the love of duality, they never wake up; they are attached to the love of Maya.
ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਸਬਦੁ ਨ ਵੀਚਾਰਹਿ ਇਹੁ ਮਨਮੁਖ ਕਾ ਬੀਚਾਰ ॥
naam na cheteh sabadh na veechaareh ih manmukh kaa beechaar ||
They do not remember the Name, and they do not contemplate the Word of the Shabad; this is the view of the self-willed manmukhs.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਭਾਇਆ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਨਾਨਕ ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੩॥
har naam na bhaiaa birathaa janam gavaiaa naanak jam maar kare khuaar ||3||
They do not love the Lord's Name, and they lose their life uselessly. O Nanak, the Messenger of Death attacks them, and humiliates them. ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਸ ਨੋ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਸਚੁ ਬਖਸੀਅਨੁ ਸੋ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ॥
jis no har bhagat sach bakhaseean so sachaa saahu ||
He alone is a true king, whom the Lord blesses with true devotion.
ਤਿਸ ਕੀ ਮੁਹਤਾਜੀ ਲੋਕੁ ਕਢਦਾ ਹੋਰਤੁ ਹਟਿ ਨ ਵਥੁ ਨ ਵੇਸਾਹੁ ॥
tis kee muhataajee lok kaddadhaa horat haT na vath na vesaahu ||
People pledge their allegiance to him; no other store stocks this merchandise, nor deals in this trade.
ਭਗਤ ਜਨਾ ਕਉ ਸਨਮੁਖੁ ਹੋਵੈ ਸੁ ਹਰਿ ਰਾਸਿ ਲਏ ਵੇਮੁਖ ਭਸੁ ਪਾਹੁ ॥
bhagat janaa kau sanamukh hovai su har raas le vemukh bhas paahu ||
That humble devotee who turns his face towards the Guru and becomes sunmukh, receives the Lord's wealth; the faithless baymukh, who turns his face away from the Guru, gathers only ashes.
ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕੇ ਵਾਪਾਰੀ ਹਰਿ ਭਗਤ ਹਹਿ ਜਮੁ ਜਾਗਾਤੀ ਤਿਨਾ ਨੇੜਿ ਨ ਜਾਹੁ ॥
har ke naam ke vaapaaree har bhagat heh jam jaagaatee tinaa neR na jaahu ||
The Lord's devotees are dealers in the Name of the Lord. The Messenger of Death, the tax-collector, does not even approach them.
ਜਨ ਨਾਨਕਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਲਦਿਆ ਸਦਾ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ॥੭॥
jan naanak har naam dhan ladhiaa sadhaa veparavaahu ||7||
Servant Nanak has loaded the wealth of the Name of the Lord, who is forever independent and care-free. ||7||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
Shalok, Third Mehla:
ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਭਗਤੀ ਹਰਿ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਹੋਰੁ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥
eis jug meh bhagatee har dhan khaTiaa hor sabh jagat bharam bhulaiaa ||
In this age, the devotee earns the wealth of the Lord; all the rest of the world wanders deluded in doubt.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥
gur parasaadhee naam man vasiaa anadhin naam dhiaaiaa ||
By Guru's Grace, the Naam, the Name of the Lord, comes to dwell in his mind; night and day, he meditates on the Naam.
ਬਿਖਿਆ ਮਾਹਿ ਉਦਾਸ ਹੈ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥
bikhiaa maeh udhaas hai haumai sabadh jalaiaa ||
In the midst of corruption, he remains detached; through the Word of the Shabad, he burns away his ego.
ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਲ ਉਧਰੇ ਧੰਨੁ ਜਣੇਦੀ ਮਾਇਆ ॥
aap tariaa kul udhare dha(n)n janedhee maiaa ||
He crosses over, and saves his relatives as well; blessed is the mother who gave birth to him.
ਸਦਾ ਸਹਜੁ ਸੁਖੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇਆ ॥
sadhaa sahaj sukh man vasiaa sache siau liv laiaa ||
Peace and poise fill his mind forever, and he embraces love for the True Lord.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹਾਦੇਉ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਭੁਲੇ ਹਉਮੈ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇਆ ॥
brahamaa bisan mahaadheau trai gun bhule haumai moh vadhaiaa ||
Brahma, Vishnu and Shiva wander in the three qualities, while their egotism and desire increase.
ਪੰਡਿਤ ਪੜਿ ਪੜਿ ਮੋਨੀ ਭੁਲੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥
pa(n)ddit paR paR monee bhule dhoojai bhai chit laiaa ||
The Pandits, the religious scholars and the silent sages read and debate in confusion; their consciousness is centered on the love of duality.
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭੁਲੇ ਵਿਣੁ ਗੁਰ ਤਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥
jogee ja(n)gam sa(n)niaasee bhule vin gur tat na paiaa ||
The Yogis, wandering pilgrims and Sanyaasees are deluded; without the Guru, they do not find the essence of reality.
ਮਨਮੁਖ ਦੁਖੀਏ ਸਦਾ ਭ੍ਰਮਿ ਭੁਲੇ ਤਿਨੑੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥
manmukh dhukhe'ee sadhaa bhram bhule tin(h)ee birathaa janam gavaiaa ||
The miserable self-willed manmukhs are forever deluded by doubt; they waste away their lives uselessly.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇਈ ਜਨ ਸਮਧੇ ਜਿ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧॥
naanak naam rate seiee jan samadhe j aape bakhas milaiaa ||1||
O Nanak, those who are imbued with the Naam are balanced and poised; forgiving them, the Lord blends them with Himself. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
Third Mehla:
ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਸਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ॥
naanak so saalaaheeaai jis vas sabh kichh hoi ||
O Nanak, praise Him, who has control over everything.
ਤਿਸਹਿ ਸਰੇਵਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀਹੋ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
tiseh sarevahu praaneeho tis bin avar na koi ||
Remember Him, O mortals - without Him, there is no other at all.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਤਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੨॥
gurmukh a(n)tar man vasai sadhaa sadhaa sukh hoi ||2||
He dwells deep within those who are Gurmukh; forever and ever, they are at peace. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਨ ਖਟਿਓ ਸੇ ਦੇਵਾਲੀਏ ਜੁਗ ਮਾਹਿ ॥
jinee gurmukh har naam dhan na khaTio se dhevaale'ee jug maeh ||
Those who do not become Gurmukh and earn the wealth of the Lord's Name, are bankrupt in this age.
ਓਇ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰਹਿ ਸਭ ਜਗਤ ਮਹਿ ਕੋਈ ਮੁਹਿ ਥੁਕ ਨ ਤਿਨ ਕਉ ਪਾਹਿ ॥
oi ma(n)gadhe fireh sabh jagat meh koiee muh thuk na tin kau paeh ||
They wander around begging all over the world, but no one even spits in their faces.
ਪਰਾਈ ਬਖੀਲੀ ਕਰਹਿ ਆਪਣੀ ਪਰਤੀਤਿ ਖੋਵਨਿ ਸਗਵਾ ਭੀ ਆਪੁ ਲਖਾਹਿ ॥
paraiee bakheelee kareh aapanee parateet khovan sagavaa bhee aap lakhaeh ||
They gossip about others, and lose their credit, and expose themselves as well.
ਜਿਸੁ ਧਨ ਕਾਰਣਿ ਚੁਗਲੀ ਕਰਹਿ ਸੋ ਧਨੁ ਚੁਗਲੀ ਹਥਿ ਨ ਆਵੈ ਓਇ ਭਾਵੈ ਤਿਥੈ ਜਾਹਿ ॥
jis dhan kaaran chugalee kareh so dhan chugalee hath na aavai oi bhaavai tithai jaeh ||
That wealth, for which they slander others, does not come into their hands, no matter where they go.